Wednesday, January 7, 2026

 


 

ਖੇਤੀ ਦੇ ਬੀਜ਼ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਬੀਜ਼ ਬਿੱਲ-2025

ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ



ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ  ਬੀਜ ਬਿੱਲ-2025 ਲਿਆਂਦਾ ਹੈ।  ਬੀਜ ਬਿਲ-2025 ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡਾਕਾ ਹੈ। ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਸੂਬਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਾਬਤ  ਕੇਂਦਰ ਕੋਲ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਰ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਦੀ ਧੁੱਸ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਖੇਤੀ ਕਾਨੂੰਨ ਲਿਆਂਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅੰਦੋਲਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਪਿਸ ਲਏ ਪਰ  ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਪੱਖੀ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਨੀਤੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਕਦੇ ਉਹ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਬਾਰੇ ਖਰੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਮੰਡੀਆਂ ਦਾ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਹੁਣ  ਬੀਜ ਬਿੱਲ 2025 ਲਿਆਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਤਹਿਤ ਦੇਸੀ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ  ਬੀਜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ।  ਬੀਜ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਕੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਖੇਤੀ ਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਵਧਣਗੀਆਂ।

ਕੀ ਹੈ  ਬੀਜ ਬਿੱਲ? ਇਸ ਦੀਆਂ ਮੱਦਾਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ?

 ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਡਾਕਾ ਹੈ?

ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ,   ਬੀਜ ਬਿੱਲ-2025  ਦਾ ਸੈਕਸ਼ਨ 3 ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਕੇਂਦਰੀ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀ ਬਣੇਗੀ ਅਤੇ ਸੈਕਸ਼ਨ 5  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ,  ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ,  ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ, ਸਟੋਰੇਜ, ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਬਾਰੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏਗੀ,  ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਆਯਾਤ ਨਿਰਯਾਤ ਬਾਰੇ,  ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਸਟੈਂਡਰਡ ਤੈਅ ਕਰੇਗੀ, ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਅਤੇ  ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਟੈਸਟਿੰਗ ਅਤੇ  ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਵੰਨਗੀ ਵੀ ਤਹਿ ਕਰੇਗੀ, ਵੰਨਗੀ ਭਾਵ ਕਿਹੜਾ  ਬੀਜ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸੀਡ ਵਰਾਇਟੀ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਸਟੇਟ ਸੀਡ ਵਰਾਇਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਂਦਰੀ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਚ ਹੋਵੇਗਾ।

 ਬੀਜ ਬਿੱਲ ਦੇ ਸੈਕਸ਼ਨ 10 ਮੁਤਾਬਕ ਇੱਕ ਸਟੇਟ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਸੂਬੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ  ਬੀਜ ਦੀਆਂ ਵਰਾਇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣੀ ਆ, ਇਹ ਉਹ ਤਹਿ ਕਰੇਗੀ ਪਰ ਇਹ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਅੱਗੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 13 ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਵਰਾਇਟੀ ਬਿਨਾਂ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿਕ ਸਕੇਗੀ। ਇਸ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ  ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ  ਬੀਜ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਇਹ ਮੱਦ ਕਿਸਾਨ ਪੱਖੀ ਲਗਦੀ ਕਿ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣਾ  ਬੀਜ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਕਿ ਕਿਸਾਨ ਕੋਲ  ਬੀਜ ਰਹਿ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਵੰਦਨਾ ਸ਼ਿਵਾ ਮੁਤਾਬਿਕ ਪੰਜਾਬ 'ਚ 200 ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਸਨ। ਹਰੇ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਖੇਤੀ ਮਾਡਲ ਨੇ ਮੋਨੋਕਲਚਰ ਲਿਆ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜੋ ਖੇਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਕਿਸਾਨ  ਬੀਜ ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਖਰੀਦਦਾ ਫਿਰ ਉਹ  ਬੀਜ ਰੱਖ ਕਿਹੜਾ ਸਕਦਾ? ਦੂਸਰਾ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਕਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਵੇਂ ਬੀਜਾਂ ਤੇ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਇਸ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗੇ ਅਦਾਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਝਾੜ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਬਾਜ਼ਾਰ 'ਚ ਆਊ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸਾਨ ਘਰ ਦਾ  ਬੀਜ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤੂ? ਜਦੋਂ ਖੇਤੀ ਮੰਡੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਤਦ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੱਦ ਸਿਰਫ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਘੱਟਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 16  ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜਾਰੀ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਕਮੇਟੀ ਤਹਿ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਸੈਂਟਰ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ  ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਟਰਾਇਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਡੀਅਨ ਕੌਂਸਲ ਆਫ ਐਗਰੀਕਲਚਰ ਰਿਸਰਚ, ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ, ਸੂਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਤੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ! ਇੱਥੇ 'ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ' ਤੋਂ ਭਾਵ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਟਰਾਇਲਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜੋ ਨਿੱਜੀ ਹਨ। ਮਤਲਬ ਸਾਫ  ਬੀਜ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਅਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਹੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਂਪਣਾ। ਸਰਕਾਰੀ ਖੋਜ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੰਗੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਰਕਾਰੀ ਖੇਤਰ 'ਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਸੁੰਗੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਿੱਚ 81 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬੀ.ਐਸ.ਸੀ. ਐਗਰੀਕਲਚਰ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਬਰਜਿੰਦਰਾ ਕਾਲਜ ਫਰੀਦਕੋਟ 'ਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿਚ 10 ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਐਫਿਲੀਏਸ਼ਨ ਸਰਕਾਰੀ ਖੇਤਬਾੜੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਪਟਨਾ ਦੀ  ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੂਨਿਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਤੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲਾਅ ਕਾਲਜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕਰਨਾਟਕਾ 'ਚ ਵੀ ਕੁਝ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਤੇ ਖੇਤੀ ਕੋਰਸਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ ਸਰਕਾਰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਮਪੁਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਚਰਚਾ ਹੈ। ਇਸਤੋਂ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੀ ਸਰਕਾਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਉਹੀ ਨੀਅਤ ਸਰਕਾਰੀ ਖੇਤਰ 'ਚ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 16 ਦੇ ਸਬ ਸੈਕਸ਼ਨ 3 ਮੁਤਾਬਕ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਜੋ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ  ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਟਰਾਇਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਮਾਨਤਾ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ ਯਾਨੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ  ਬੀਜ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੁੱਟੀ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 17 ਦਾ ਸਬ ਸੈਕਸ਼ਨ 8 ਦਾ ਕਲੋਜ 1 ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਅਤੇ  ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲਾ ਦਾਖ਼ਲਾ ਦੇਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ  ਬੀਜ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਲਈ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਸੌਖੇ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ (ease of doing business) ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਕੁਝ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਵੇਗੀ ਜੋ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 19 ਮੁਤਾਬਕ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਨਰਸਰੀ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਬਿਨਾਂ ਰਜਿਸਟਰਡ ਕਰਵਾਇਆਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਰਸਰੀ ਬੂਟੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਸੂਬਾ ਸਰਕਾਰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਨਰਸਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 22  ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤਹਿ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੰਗਾਮੀ ਹਾਲਤ (Emergent situation) ਵਿੱਚ ਹੀ  ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ  ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਰੇਟ ਤੈਅ ਕਰੇਗੀ। ਜਦੋਂ  ਬੀਜ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਏਗੀ ਜਾਂ  ਬੀਜ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਏਗੀ। ਉਹ ਹੰਗਾਮੀ ਹਾਲਤ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰੇਟ ਤੈਅ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਹੋਏਗੀ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 24 ਸੀਡ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਏਜੰਸੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ  ਬੀਜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਾਇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਏਗਾ, ਉਹੀ ਦੱਸਣਗੀਆਂ ਕਿ ਇਹ ਵਰਾਇਟੀ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ  ਬੀਜ ਖੇਤਰ ਵੱਡੀਆਂ ਦੇਸੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦੇਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੰਸਾਰ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀਏ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਬਾਇਰ, ਸਿੰਜੇਂਟਾ, ਕੋਰਟਾਵਾ ਐਗਰੀ ਸਾਇੰਸ, ਬੀ.ਏ.ਐਸ.ਐਫ. ਵਰਗੀਆਂ ਕੁੱਲ 6 ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ 75%  ਬੀਜ, ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਪੈਸਟੀਸਾਈਡ ਦੇ ਵਪਾਰ ਉੱਪਰ ਕਾਬਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਬੀਜ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜਤ ਦੇਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 27 ਉਹਨਾਂ ਸੀਡ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਏਜੰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਲਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਇਹ ਸੈਕਸ਼ਨ ਵੀ ਬਹੁ ਕੌਮੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੀ ਹੈ।

 ਸੈਕਸ਼ਨ 31 ਮੁਤਾਬਕ ਸੀਡ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਇਲਾਕਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੇਖੇਗਾ ਕਿ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕੀ ਹੈ? ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ  ਬੀਜ ਕੰਪਨੀ ਪੂਰੇ ਸੂਬੇ 'ਚ ਮਾੜਾ  ਬੀਜ ਦੇਵੇਗੀ ਫਿਰ ਕਿਸ ਕੋਲ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ?  ਬੀਜ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਸੀਮਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੂਸਰਾ ਕੀ ਇਕ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਕਿਸੇ ਬਹੁ ਕੌਮੀ ਬੀਜ ਕੰਪਨੀ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਜਿਹਨਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਲਿਫੀਆਂ ਹੋਈਆ ਹਨ ਉੱਥੇ ਇਕ ਸੀਡ ਇਸਪੈਕਟਰ ਕੀ ਚੀਜ ਹੈ?

ਸੈਕਸ਼ਨ 33 ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ  ਬੀਜ ਮੰਗਵਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਸੈਕਸ਼ਨ 33 ਦਾ ਸਬ ਸੈਕਸ਼ਨ 2 ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਣ ਰਜਿਸਟਰਡ  ਬੀਜ ਜਾਂ ਵਰਾਇਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੇਤੀ ਖੋਜ ਅਤੇ  ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਟਰਾਇਲ ਵਾਸਤੇ ਜਦ ਕਿ ਇੱਕ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਇਸ ਬਿੱਲ 'ਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬੀਜ ਬਿਨਾਂ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੇਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਪਰ ਇਹ ਛੋਟ ਇਸ ਬਿੱਲ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਦੇਸ਼ੀ  ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੀ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਦਾ ਹੈ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 34 ਤੋਂ 37 ਤੱਕ ਮਾੜੇ, ਘਟੀਆ ਕੁਆਲਿਟੀ ਤੇ ਨਕਲੀ  ਬੀਜਾਂ ਬਾਰੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ। ਪਰ ਸੈਕਸ਼ਨ 35 ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅਦਾਲਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ (cognizanse) ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ  ਬੀਜ ਬਾਰੇ ਸੀਡ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਮਾਰੀ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕਿਸਾਨ ਕਿੱਥੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰੇਗਾ? ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਮਾਰੀ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਤਹਿ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿੰਨਾ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਬਿੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 37 ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਪਰਾਧਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਪਰ ਸੈਕਸ਼ਨ 37 ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਗਰਦਾਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੁਛ ਵੀ ਗਲ਼ਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਚਾਅ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਲਿਖਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ।

 ਸੈਕਸ਼ਨ 38 ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੂਬਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀਆਂ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੈਕਸ਼ਨ 38 ਦੇ ਸਬ ਸੈਕਸ਼ਨ 3 ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲੇ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਅੰਤਿਮ ਫੈਸਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀਆਂ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀਆਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਹੀ  ਬੀਜ ਕਮੇਟੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ,  ਬੀਜਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਕੀਕਤ 'ਚ ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਕੇਂਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੀ.ਐਮ. ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਟਰਾਇਲ ਪੰਜਾਬ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਨਾ ਮਨਜੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਜੀ.ਐਮ. ਕਪਾਹ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਰਮਾ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਪੱਟੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਮੇ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਿੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਦੇਸੀ  ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਹਨਾਂ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਵਾਤਾਵਰਣ 'ਚ ਢਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਸਾਡੀ ਖੇਤੀ 'ਤੇ ਵੱਧ ਖਾਦਾਂ, ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਖੇਤੀ ਲਾਗਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਨਤੀਜਾ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਬਣਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਜਾਏਗੀ।

ਸੈਕਸ਼ਨ 43 ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੂਲ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੈਕਸ਼ਨ 47 ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਐਕਟ ਦੀਆਂ ਮੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਕਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਕਰਾਵੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਜ਼ਟ ਵਿੱਚ ਪਬਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਹੈ। ਸੈਂਟਰਲ ਸੀਡ ਕਮੇਟੀ ਜੋ ਬਣੇਗੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਮਹਿਕਮਿਆਂ ਦੇ ਸੈਕਟਰੀ, ਡਾਇਰੈਕਟਰ, ਡਿਪਟੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ, ਚੇਅਰਪਰਸਨ, ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਇਹਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਦੋ ਮੈਂਬਰ ਸੀਡ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੇ ਵੀ ਹੋਣਗੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਸੀਡ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ  ਬੀਜ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਬਿੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਬੀਜ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਨਿਖੇੜ ਕੇ ਦੇਖਾਂਗੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਘੱਟ ਮਾਰੂ ਲੱਗੇਗਾ ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਖੇਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਸਮਝਾਂਗੇ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਮਾਰ ਹੋਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਜ਼ਰ ਆਏਗੀ। ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਫਰੀ ਟਰੇਡ ਐਗਰੀਮੈਂਟ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸਸਤੀ ਕਣਕ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਖੇਤੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕਪਾਹ ਟੈਰਿਫ ਮੁਕਤ ਕੀਤੀ। ਆਓ ਸਾਰੇ ਹੱਲੇ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ  ਬੀਜ ਬਿੱਲ ਰੱਦ ਕਰਾਉਣ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕਿਸਾਨ ਲਹਿਰ ਉਸਾਰੀਏ!

--0--














ਨਵੇਂ ਲੇਬਰ ਕੋਡ ਅਤੇ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਖਤਰੇ

 ਨਵੇਂ ਲੇਬਰ ਕੋਡ ਅਤੇ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਖਤਰੇ



2019 ਅਤੇ 2020 ਦੇ ਨਵੇਂ ਲੇਬਰ ਕੋਡਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਇਤਰਾਜ਼ ਉਠਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚਾਰ ਕੋਡ ਸਨਅਤੀ ਸਬੰਧਾਂ, ਤਨਖਾਹਾਂ, ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਕਿੱਤਾ ਮੁਖੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਕਿਰਤ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮਿਆਂ,ਮਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਧਿਰੀ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਕੋਡਾਂ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੈਕਟਰਾਂ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੇ ਸਖਤ ਜਦੋਜਹਿਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਿਰਤ ਹੱਕ ਜਾਂ ਤਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਂ ਖਤਰੇ ਮੂੰਹ ਆ ਗਏ ਹਨ।            

ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੰਗਠਿਤ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਵਾਜਬ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਹਿਸ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲਿਖਤੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ,ਉੱਥੇ ਇਹ ਕੋਡ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਗੈਰ ਜਥੇਬੰਦ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਰੇ ਮੂੰਹ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕੁੱਲ ਕਾਮਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ 90 ਫੀਸਦੀ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕੁੱਲ ਘਰੇਲੂ ਆਮਦਨ ਦਾ 65 ਫੀਸਦੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕਿ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੋਡ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਿਯਮ ਤੈਅ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗੈਰ ਸੰਗਠਿਤ ਕਾਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹਨਾਂ ਕੋਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਣ ਪਏ ਗੰਭੀਰ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਉਭਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 

     ਕੋਡਾਂ ਬਾਰੇ

ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੋਡ ਮੌਜੂਦਾ ਕਿਰਤ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ ਕਰਨ, ਸੂਤਰਬੱਧ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ 'ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ' ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹਨ। ਪਰ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕਤਾ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ ਕਰਨ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਫੋਕੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਗੈਰ ਸੰਗਠਿਤ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਬੰਧੀ ਕੋਡ ਨੂੰ ਛੱਡ  ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕੋਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਇਮਾਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸਾਰੀ ਕਾਮਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਐਕਟ 1996' ਰਾਹੀਂ ਹਾਸਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਂ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। 

ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਾਰੀ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ 'ਇਮਾਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸਾਰੀ ਕਾਮਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਕਾਨੂੰਨ' ਵਿੱਚ 180 ਨਿਯਮ ਦਰਜ ਹਨ। 'ਕੰਮਕਾਜੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਕੰਮ ਹਾਲਤਾਂ' ਸਬੰਧੀ ਕੋਡ ਅਧੀਨ ਜਾਰੀ ਨਵੇਂ ਕੇਂਦਰੀ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਗਾਇਬ ਹਨ। ਉਸਾਰੀ ਖੇਤਰ ਅੰਦਰ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਮੌਤਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਤ ਦੀਆਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਚਲਦੇ ਇਹ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।ਉਪਰੋਕਤ ਕੋਡ ਨੇ ਨਿਰੀਖਣ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਜਿਸ ਅਮਲ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ ਹੈ ,ਉਹ ਵੈੱਬ ਆਧਾਰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਮ ਥਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤਨਖਾਹ ਦੀ ਅਮਲਦਾਰੀ ਯਕੀਨੀ ਕਰਨ ਦਾ ਅਸਰਦਾਰ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕਿਰਤ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੀ 81ਵੀਂ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਹਿਮਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।          

ਗੈਰ ਜਥੇਬੰਦ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮੇ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕੁਝ ਖਾਸ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਵਾਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ  ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਮਾਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿਲੀਕੌਸਿਸ ਨਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆਮ ਹੈ, ਖੇਤੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮੇ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕਾਂ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਵਧੇਰੇ ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਮਕ ਕਾਮੇ ਅੱਖਾਂ, ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਗੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੰਬੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕੋਡ ਵਿੱਚ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਕਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਮ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇਹਨਾਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕੋਈ ਸਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਲਾਗਤਾ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕਿਰਤ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੀ 161ਵੀਂ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਸਾਰੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੰਮ ਕਾਜੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੌਮੀ ਨੀਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿੱਤੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ, ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਮੁੜ ਵਸੇਬੇ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਜਰੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।         

  'ਇਮਾਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਸਬੰਧੀ ਕਾਨੂੰਨ' ਵਰਗੇ ਖੇਤਰ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਖਤਰੇ ਮੂੰਹ ਪਾ ਕੇ ਇਹ ਕੋਡ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਕੰਮ ਕਾਜੀ ਸਿਹਤ ਸਬੰਧੀ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਫਿਕਰ ਨੂੰ ਅੱਖੋਂ ਪਰੋਖੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਬੀਮਾ ਯੋਜਨਾ ( ESI) ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੰਮਕਾਜੀ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਸਬੰਧੀ ਸੁਣਵਾਈ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।

ਫੰਡਾਂ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡਾਂ ਲਈ ਖਤਰਾ 

ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੋਡ ਅੰਦਰ ਸੰਗਠਿਤ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ 'ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਸਕੀਮਾਂ' ਹਾਸਲ ਹੋਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜੀ.ਐਸ.ਟੀ. ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈੱਸਾਂ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬੀੜੀ, ਨਮਕ,ਖਣਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੈੱਸਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਦਲ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੈਰ ਜਥੇਬੰਦ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਉਪਲਬਧ ਕਰਾਏ ਗਏ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਵਸੂਲੇ ਗਏ ਕੋਈ ਗਰੰਟੀਸ਼ੁਦਾ ਫੰਡ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।       

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੋਡ ਇਹ ਖਿਆਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮੇ ਕਿੰਨੇ ਭਾਂਤ ਸੁਭਾਂਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸਾਰੀ ਕਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿੱਗ ਕਾਮਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਾਰੀ ਖੇਤਰ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੁਣ ਕੇਂਦਰੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਈ-ਸ਼੍ਰਮ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਫੰਡ,ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਰਕਮ ਲਗਭਗ ਇਕ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਰੁਪਿਆ ਬਣਦੀ ਹੈ,ਹਥਿਆ ਲਵੇ।ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਅੰਦਰ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੋਡ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਮੌਜੂਦਾ 39 ਖੇਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੋਰਡਾਂ ਦੇ ਭੰਗ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਖਤਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਰਾਜ ਪੱਧਰੀ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੁਢਾਪਾ ਪੈਨਸ਼ਨਾਂ, ਜਣੇਪਾ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਕਾਮਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਸਹੂਲਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮਦਾਂ ਇਸ ਕੋਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਕੀਕਤ, ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵੱਲੋਂ ਉਭਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,ਸ਼ਾਇਦ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਉਂ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੋਡ ਦੇ ਨਿਯਮ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਚਾਰ ਚਰਚਾ ਅਧੀਨ ਰੱਖਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ 

ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਕੋਡਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਅੰਦਰ ਕਾਮਿਆ ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਠਾਈਆਂ ਮੰਗਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਮੰਗਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਵਕਾਲਤ ਸਦਕਾ 'ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਮੈਨੂਅਲ ਵਰਕਰ ਐਕਟ 1982 ' ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਮਜਬੂਤ ਤਾਣਾ ਬਾਣਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਕਾਮੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕਰੋੜ ਵਰਕਰ ਕਈ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡਾਂ ਨਾਲ ਰਜਿਸਟਰ ਹਨ।        

ਇਹਨਾਂ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਯਕੀਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੱਧਰੇ ਕਿਰਤ ਕਾਨੂੰਨ ਹਰ ਹਾਲ ਬਚਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੇਰਲਾ ਵਾਂਗੂੰ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੋਡ ਲਾਗੂ ਕਰਨੋਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨੋਟੀਫਾਈ ਕਰਨੋਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦਾ ਰਾਜ ਪੱਧਰੇ ਭਲਾਈ ਢਾਂਚੇ ਦੀਆਂ ਮਦਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜੋਰ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

                                                                 ( ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਅਨੁਵਾਦ)

                                                                ( ਦਾ ਹਿੰਦੂ 'ਚੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਸਮੇਤ)

ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ

 ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ
ਥੋਕ 'ਚ ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਕਾਨੂੰਨ- ਸੁੰਗੜਦੀ ਚਰਚਾ ਤੇ ਘਟਦੀਆਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ



ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਕਰਨ ਲਈ 4 ਕਾਰਜ ਮਿਥੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕਰਨੇ, ਬੱਜਟ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨਾ, ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜਵਾਬਦੇਹ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਲੋਕ ਮਸਲੇ ਉਭਾਰਨ ਲਈ ਮੰਚ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ। 

ਇਹਨਾਂ ਕਾਰਜਾਂ 'ਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਯਾਨਿ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਚੂਲ ਵੀ ਹੈ। 

ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਤੇ ਕੌਮ ਪੱਖੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਰਗੀ ਉਚੇਰੀ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਜ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਾਰਜ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਪਣਾਉਣੀ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਜ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਚਦੀਂ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਖਰੜਾ ਰੂਪੀ ਕਾਨੂੰਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿੱਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਭਰਵੀਂ ਰਾਇ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਮੂਹਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਸਲੇ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਜਾਨਣ ਲਈ ਵਾਜਬ ਸਮਾਂ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂਚ ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸੁਝਾਅ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਈ ਸੰਸਦੀ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲ ਭੇਜਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਘਾੜਿਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਹੀ ਇਸ ਕਾਰਜ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਹੀ, ਅਖ਼ੀਰ ਨੂੰ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹਿਸ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਸੰਵਿਧਾਨ ਘਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਤੇ ਇਸ 'ਚੋਂ ਬਣਦੀਆਂ (ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ) ਸਰਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਤਕੀਆ ਕਲਾਮ ਅਕਸਰ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਧੁਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ। 

ਆਓ ਦੇਖੀਏ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ 'ਚ ਸੋਧਾਂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਸਰਕਾਰਾਂ-ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਰਟੀ ਜਾਂ ਸਾਂਝੇ ਮੋਰਚੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। 

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਿੱਲ ਨਾ ਸਿਰਫ ਲੋਕ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ ਸਗੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸਧਾਰਨ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਗੋਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਤੱਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖੀ ਜਾਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ( ਤੇ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਿਆਂ) ਜਨਤਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਨਾ ਹੀ ਜਾਂਚ ਪੜਤਾਲ ਲਈ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਸਥਾਈ ਸੰਸਦੀ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲ ਭੇਜੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅਗਾਂਹ, ਖੁਦ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਇਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਜ਼ਾ ਉਦਾਹਰਨ ਪੱਖੋਂ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ, ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਿਹੂਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇਣ ਪੱਖੋਂ ਕੁੱਝ ਰਾਹਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ, ਵਿਕਸਿਤ ਭਾਰਤ ਜੀ ਰਾਮ ਜੀ ਬਿੱਲ ਉੱਤੇ ਬਹਿਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਾਈ ਗਈ। 

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਭਨਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲਾਂ 'ਤੇ ਮੋਟੀ ਝਾਤ ਮਾਰਿਆ ਹੀ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਰਜ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ 'ਤੇ ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਟਿੱਚ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਬੇਲੋੜਾ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਜੁੜ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ 'ਤੇ ਲਾਏ ਕੰਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। 

ਪਹਿਲੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨੇ ਆਪਣੇ 5 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ 677 ਬੈਠਕਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ 135 ਕੰਮ ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਸਨ। ਦਸਵੀਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਤੱਕ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਨਰਸਿਮਾਂ ਰਾਓ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕੁੱਲ 423 ਬੈਠਕਾਂ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ 84 ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਘਟਦੀ ਗਈ। ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 17ਵੀਂ (2019-24) ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀਆਂ ਕੁੱਲ 274 ਬੈਠਕਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ 55 ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਹੈਰਾਨਕੁੰਨ ਤੱਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਅਮਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ, ਇਹਨਾਂ 'ਚ ਸੋਧਾਂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਘੜਨ/ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1992 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ। 

ਅੰਤਿਮ ਰਾਏ ਲੈਣ ਲਈ ਵੋਟਿੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੰਗੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਿਥੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ 'ਚੋਂ 17ਵੀਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਨੇ 60% ਸਮਾਂ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਨੇ ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਭਾਵ 52% ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ।

ਪਾਸ ਕਰਵਾ ਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਿੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਪੜਤਾਲ ਲਈ ਸਥਾਈ ਸੰਸਦੀ ਕਮੇਟੀਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਣ ਦਾ ਅਮਲ ਵੀ ਲਗਭਗ ਠੱਪ ਹੋਣ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹੈ। ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਕੇਂਦਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ, 2009-14 ਦੇ 15ਵੀਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ 179 ਬਿੱਲਾਂ 'ਚੋਂ 128 (71%) ਬਿੱਲ ਸਥਾਈ ਸੰਸਦੀ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲ ਭੇਜੇ। ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗੋਤਾ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ 2014-19 ਦੌਰਾਨ 16ਵੀਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਤੋਂ ਪਾਸ ਕਰਵਾਏ 133 ਬਿੱਲਾਂ 'ਚੋਂ ਸਿਰਫ 33 ਬਿੱਲ (25%) ਹੀ ਸੰਸਦੀ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲ ਨਜ਼ਰਸਾਨੀ ਲਈ ਭੇਜੇ। ਜਦਕਿ 17ਵੀਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ (2019-24) ਮੌਕੇ ਇਹ ਅੰਕੜਾ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਸ ਕਰਵਾਏ 179 ਬਿੱਲਾਂ 'ਚੋਂ ਮਹਿਜ 29 ਬਿੱਲ (16%) ਹੀ ਇਸ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲ ਭੇਜੇ। 

ਨਕਲੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 78 ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਮੋਰਚਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਚੁਣੀਆਂ, ਦੇਖੀਆਂ ਤੇ ਪਰਖੀਆਂ ਨੇ। ਭਲਾਂ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਿਰਜੀ ਕਾਰਜਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰਟੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ? ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦਾ ਵਜੂਦ ਵੀ, ਸਾਮਰਾਜੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਤੇ ਦਾਬੇ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਦਲਾਲ ਤੇ ਜਗੀਰੂ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਰਾਜ ਨੂੰ, ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਬੋਲੀ-ਸ਼ੈਲੀ 'ਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਮਾਰਾਜ ਦੀ ਚੋਰ-ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਉਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਨਾ ਇਸਦਾ ਮਕਸਦ ਹੈ। ਸੱਚੀਂ-ਮੁੱਚੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੱਖ 'ਚ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਜਮਹੂਰੀ ਅਮਲ ਚਲਾਉਣਾ, ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜੀ ਇਸ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਖਾਤਰ ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਕਥਿਤ ਜਮਹੂਰੀ ਅਮਲ ਦੀ ਲੋੜ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੁ ਚਲਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਾ ਲੋੜ ਜਾਪੇ ਤਾਂ ਇਸੇ ਅਮਲ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਦਰੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਕਾਨੂੰਨ ਹੀ ਰੜਕ ਰਹੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ੀ-ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ 'ਚ ਮਾਮੂਲੀ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣ ਰਹੇ ਨੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਮੱਧਮ ਰੱਖ ਰਹੇ ਨੇ, ਸਗੋਂ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਘੜਨ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪੇ ਸਿਰਜੀ ਕਾਰਜ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ (Procedure) ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ। ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀਨ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵਜੋਂ ਭਾਜਪਾ ਇਹਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਚ ਆਪਣੀ ਲੇਟ-ਲਤੀਫੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕੁੱਝ ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਹੋਈ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। 

ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾ ਜਮਹੂਰੀ ਅਮਲ ਚਲਾ ਕੇ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ, ਸੁਹਿਰਦ ਲੋਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤੀ ਮੌਕਾਪ੍ਰਸਤ ਪਾਰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਤੋਂ ਝਾਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਤੇ ਜਮਹੂਰੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਦਰੁਸਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 

       (ਫਰੰਟਲਾਇਨ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ) 

--0-- 

ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਕਾਨੂੰਨ-ਫੇਲ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਦਿਖਾਵਾ

 ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਕਾਨੂੰਨ-ਫੇਲ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਦਿਖਾਵਾ



ਭਾਰਤੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਅੰਦਰ ਇਥੇ ਭਰਮੀ ਬਹਿਸ ਤੇ ਲੰਮੀ ਵਿਚਾਰ ਚਰਚਾ ਦੇ ਦੌਰ ਚਲਦੇ ਸਨ। ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਬਣਨ/ ਪਾਸ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਭਖਵੀਂ ਬਹਿਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹਿਸ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਸੀ। ਸਗੋਂ ਇਹ ਜੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਸਥਾ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਲੁਟੇਰੀਆਂ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਧੜਿਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਰਾਜ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਚ ਆਪਸੀ ਸਹਿਮਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਚੈਨਲ ਵੀ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਇਹਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿਆਸੀ ਧੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਤਰੀਕਾਕਾਰ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸੀ। ਜੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਉਸ ਦੌਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਅਸਰਕਾਰੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਇਸ ਬਹਿਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਪਰਦੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੌਰ ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰ ਲੋਕ ਜਮਹੂਰੀਅਤਾਂ ਦੇ ਉਸਰਨ ਤੇ ਪਿਛਾਖੜੀ ਜਗੀਰੂ ਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦਾ ਦੌਰ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਨੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ, ਚੀਨ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਰਗੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦੇ ਦੌਰ ਅੰਦਰ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦਿਖਾਵੇ ਦੀ ਜਿਆਦਾ ਜਰੂਰਤ ਤੇ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਸਾਮਰਾਜੀ ਸੰਸਾਰੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰ ਅੰਦਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਸ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਦਿਖਾਵੇ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਹਿਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਰਸਮੀ ਦਿਖਾਵੇ ਕਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ 'ਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅੜਿੱਕੇ ਹੁਣ ਦੇ ਦੌਰ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਗਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਨਵੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਧੁੱਸ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਕਮ ਧੜਿਆਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਹਕੀਕੀ ਵਖਰੇਵਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਖਰੇਵੇਂ ਤਾਂ ਨਵੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਅੰਦਰ ਸਰਕਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਤੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਜਮੀਨਾਂ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸੋਮਿਆਂ ਦੀ ਮੱਚੀ ਹੋਈ ਲੁੱਟ ਚੋਂ ਆਪਣੇ ਚਹੇਤੇ ਤੇ ਕਰਪੋਰੇਟਾਂ ਨੂੰ ਗੱਫੇ ਲਵਾਉਣ ਦੇ ਮਸਲਿਆਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਗੱਫਿਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਕਰਕੇ ਕੈਬਨਿਟ ਫੈਸਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅਣਸਰਦੇ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਖਾਨਾਪੂਰਤੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਹੁਣ ਦੇ ਦੌਰ ਦੀਆਂ ਬਦਲੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਿਆਂ ਬਹੁਤੇ ਕਦਮ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦਾ ਰੂਟ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਸਗੋਂ ਸਿੱਧੇ ਕੈਬਨਿਟ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਸਨਅਤੀ ਨੀਤੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਅਮਲ ਬਿਨਾਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਤੋਂ ਹੀ ਚਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੁਲਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਫੈਸਲੇ ਬਿਨਾਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁਲਕਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਮੁਕਤ ਵਪਾਰ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦਾ ਸੰਕਟ ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੀਆਂ ਸੰਸਦੀ ਕਮੇਟੀਆਂ ਕੋਲ ਬਿੱਲਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਚਰਚਾ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਐਮ ਪੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਅੰਦਰ ਬਹਿਸ ਵਿਚਾਰ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤੇ ਐਮਪੀ ਕੋਈ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਸਕਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤੀ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਨਿਘਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ ਕਿ ਲੁਟੇਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਜਨਤਕ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਦੀ ਤੋਟ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਅਫਸਰਸ਼ਾਹੀ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਅੰਦਰ ਕਨੂੰਨਾਂ ਦੁਆਲੇ ਬਹਿਸ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਤੱਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਇਹ ਰਸਮੀ ਅਮਲ ਵੀ, ਆਖਰ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੀ ਪਰਦਾਦਾਰੀ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਹ ਸਾਬਤ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਸਹਾਈ ਹੋਣਾ ਹੈ।

--0--

ਲੋਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਰਾਜ ਦੀ ਜਸੂਸੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਦਮ

 ਲੋਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਰਾਜ ਦੀ ਜਸੂਸੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਦਮ
ਕੌਮੀ ਸੂਹੀਆ ਗਰਿੱਡ ਤੇ ਕੌਮੀ ਆਬਾਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਨੂੰ ਲਿੰਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ 



ਲੋਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਅਖੌਤੀ ਆਰਥਿਕ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦਾ ਧਾਵਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਮਹੂਰੀ ਹੱਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦੇ ਜਾਬਰ ਫਾਸ਼ੀ ਧਾਵੇ ਨਾਲ ਵੀ ਗੁੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਜਮਹੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ ਕਾਲ਼ੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਾਸ਼ਾਹ ਤੇ ਜਾਬਰ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਜਾਬਰ ਪੰਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਕੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਟਾਕਰਾ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਸੂਸੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਮੁਲਕ ਦੇ ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਸੂਹੀਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੁਲਕ ਦੇ ਬਸ਼ਿੰਦਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਜਸੂਸੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਰਾਜ ਵਰਗੇ ਘੋਰ ਪਿਛਾਖੜੀ ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਈਆਂ ਯਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਉਪਲਬੱਧੀ ਹੈ। 

26 ਦਸੰਬਰ ਦੇ "ਦੀ ਹਿੰਦੂ" ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਖਬਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕੌਮੀ ਸੂਹੀਆ ਗਰਿੱਡ ਨੂੰ ਕੌਮੀ ਆਬਾਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੰਘੀ ਨੌ ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕੌਮੀ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੌਮੀ ਸੂਹੀਆ ਗਰਿੱਡ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਆਬਾਦੀ ਰਜਿਸਟਰ, ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਫਾਸ਼ੀ ਹੱਥਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਿਛਾਖੜੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸਨ। ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। 

ਕੌਮੀ ਸੂਹੀਆ ਗਰਿਡ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੁਲੀਸ ਤੇ ਜਾਂਚ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦਾ ਇਕ ਸਾਂਝਾ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਹੈ। ਇਹ 2008 ਵਿਚ ਹੋਏ ਮੁੰਬਈ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ ਉਦੋਂ ਦੀ ਯੂਪੀਏ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਬਕਾਇਦਾ ਇੱਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਵਜੋਂ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਅਸਰਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਚ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀ ਕਰਦਿਆਂ ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਐਨ ਪੀ ਆਰ ਦੇ ਫਿਰਕੂ  ਫਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਮੀ ਆਬਾਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮੁੱਚੀ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਲਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੂਹੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਸੌਖਿਆਂ ਹੀ ਇਸ ਦੇ ਇੰਟਰਨੈਟ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਤੋਂ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ। ਕੌਮੀ ਆਬਾਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਲਈ ਡਾਟਾ 2011 ਵਾਲੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਤੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ 2015 ਵਿੱਚ ਅਪਡੇਟ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਟੂਲ਼ ਨੂੰ "ਗੰਡੀਵਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਵੇਂ ਟੂਲ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁ-ਪੱਖੀ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਡਾਟਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇਗਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਨਵੇਂ ਟੂਲ ਰਾਹੀਂ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਅਤੇ ਡਾਟਾ ਮੈਚਿੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ ਸਰਕਾਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਖ ਹਾਸਿਲ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਭਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਸ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੁਲਕ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਏਜੰਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੂਬੇ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਸਕੇਗੀ।

ਮੁਲਕ ਦੀਆਂ ਸੂਹੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਤੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਵਧਾਏ ਗਏ ਇਸ ਰਾਬਤੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਰਥਿਕ ਸੁਧਾਰਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਟਾਕਰਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਦਿਵਾਸੀ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਟਾਕਰਾ ਲਹਿਰ 'ਤੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੱਲਾ ਤੇ ਆਏ ਦਿਨ ਮਾਓਵਾਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦੇ ਹੋ ਰਹੇ ਝੂਠੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ 'ਚ ਇਸ ਕੌਮੀ ਸੂਹੀਆ ਗਰਿੱਡ ਵਰਗੇ ਨਵੇਂ ਇੰਤਜ਼ਾਮਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਨਵੇਂ ਕਦਮਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਸਾਰਾ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਮਹੂਰੀ ਹੱਕਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਵਿੱਢੇ ਹੋਏ ਸਮੁੱਚੇ ਜਾਬਰ ਫਾਸ਼ੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। --0--

ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਨੀਤੀ ਹਮਲੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਸਾਂਝੇ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਸਾਰਨ ਬਾਰੇ

 ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਨੀਤੀ ਹਮਲੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਸਾਂਝੇ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਸਾਰਨ ਬਾਰੇ 
(ਕੁੱਝ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ)



ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਨਿੱਜੀਕਰਨ  ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਜ਼ੋਰਾਂ 'ਤੇ ਹੈ। ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਸਾਮਰਾਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋਟੀਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਮਯਾਬ ਨੁੰਮਾਇੰਦਾ ਹੋ  ਪੁੱਗਣ ਲਈ ਪੂਰਾ ਤਾਣ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਹੱਲੇ ਨੇ ਭਾਰਤ ਭਰ  ਦੇ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਉਖੇੜੇ ਅਤੇ ਉਪਰਾਮਤਾ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਸਿਰਜ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਰਾਮਤਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ-ਹਤਾਸ਼ਾ, ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕੋਪ, ਪ੍ਰਵਾਸ, ਖੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਵਰਗੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕੜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਰਾਮ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਪਿਛਾਖੜੀ ਲਾਮਬੰਦੀ ਲਈ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਅਧਾਰ ਸਿਰਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਬੇਚੈਨੀ ਇਹਨਾਂ ਕਦਮਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਥਾਂ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਹਨ। ਲੱਦਾਖ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਤੱਕ, ਕੇਰਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਤੱਕ, ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੱਕ ਹਰ ਥਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜਦੂਗੀ ਹੈ। ਸਨਅਤੀ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੱਕ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਸੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੇਂਡੂ ਵਸੋਂ ਤੱਕ, ਮਛੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਏਅਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਸਟਾਫ ਤੱਕ, ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡਾਕਟਰਾਂ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਾਂ ਤੱਕ, ਲਗਭਗ ਹਰ ਤਬਕਾ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਲੇ 'ਚੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ  ਕੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਇਉਂ ਵੇਖਿਆਂ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਘੜਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੀੜਤ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਈ ਦਾ ਗਿਣਨਯੋਗ ਹਿੱਸਾ  ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ ਨਕਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਤੇ ਕਾਰਪੋਰਟੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਲੇ ਹੇਠ ਹਿਲਜੁਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰੋਹ ਜਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਖਿੰਡਿਆ ਪੁੰਡਿਆ ਰੋਹ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਆਪਕ ਪਸਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਲੇ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨ ਪੱਖੋਂ ਇਹਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੇ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਸੀਮਤਾਈਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸੀਮਤਾਈਆਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੇ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਹੱਲੇ ਦਾ ਅਸਰਦਾਰ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨ ਪੱਖੋਂ ਬੇਹੱਦ ਊਣੇ ਹਨ ਬਲਕਿ ਕਈ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਤਬਕੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੇ ਸੀਮਤ ਅਸਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੱਲ੍ਹ  ਸਕਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਣਾ। 

ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀਮਤਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਨੀਤੀ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਬਕਿਆਂ ਅੰਦਰ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਰਹੇ ਅਸਰਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਇਉਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਗੰਭੀਰ ਮਰਜ਼ ਦੇ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਅੱਡੋ-ਅੱਡ ਦਵਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਉਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਲੱਛਣਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਮਰਜ਼ ਨੂੰ ਵਧਣੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਲੱਛਣ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨੋਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਗੋਂ  ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਤਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੀ।  ਇਲਾਜ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨੁਕਤਾ ਮਰਜ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਣਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਇਸਦੇ ਲ਼ੱਛਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਅਸਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।   ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਰਹੇ ਅਸਰਾਂ ਪਿਛਲੀ ਅਖੌਤੀ ਆਰਥਿਕ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੀ ਧੁੱਸ ਵਾਲੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਨਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਇਹਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸੇਧਤ ਕਰਨ। ਇਸ ਪਛਾਣ ਦੇ ਖੁਣੋਂ ਹਰ ਤਬਕਾ ਇਸ ਹੱਲੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਇਕੱਲਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਬੇ-ਵਾਸਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਛਾਣ ਖੁਣੋਂ ਉਹ ਸਾਂਝੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਸਾਂਝੀ ਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਤਾਣ ਤੋਂ ਵਿਰਵਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਥਲੱਗ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਕੂਮਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਜਿੱਠੇ ਜਾਣਾ ਤੇ ਦਬਾਅ ਝੱਲ ਜਾਣਾ ਸੌਖਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਉਂ ਅਜਿਹੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਰਕਾਰੀ ਸੀਮਤ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ਾਂ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। 

ਇਸ ਨੀਤੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਠੀਕ ਪਛਾਣ ਦੇ ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹ ਸਾਂਝੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਹੱਲੇ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹਣ ਲਈ ਅਤਿ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਛਾਣ ਦੇ ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹ ਮੁਲਕ ਪੱਧਰਾ ਇੱਕਜੁੱਟ ਟਾਕਰਾ ਉਸਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਮੁਲਕ ਪੱਧਰੀ ਨੀਤੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਛਾਣ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮੁਲਕ ਪੱਧਰੀ ਲੋਕ ਉਠਾਣ ਦ ਪਿੜ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਬਕਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪਰੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਸਾਂਝ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ, ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਜੋਰ ਪੱਖੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤੀ 'ਪਾੜੋ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ' ਦੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਪੱਖੋਂ ਵੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲੀਆਂ ਪੋਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਮਾਜੀ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਖੌਤੀ ਵੰਡੀਆਂ ਇਸ ਪੱਖ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਗੰਭੀਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਤ-ਪਾਤੀ ਵਿਤਕਰੇ, ਇਲਾਕਾਈ ਵਿਤਕਰੇ,  ਨਸਲੀ ਵਿਤਕਰੇ, ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਤਕਰੇ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਤੁਅੱਸਬਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰਤਿਆ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਵਸੋਂ ਦਰਮਿਆਨ ਤਣਾਅ, ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਸੋਂ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲਾਮਬੰਦੀ, ਜਾਤੀਗਤ ਟਕਰਾਅ, ਇੱਕੋ ਸੂਬੇ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ(ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮੱਤਈ) ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਅ ਆਦਿ ਇਸ ਲੰਮੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਝ ਕੁ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਹਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਸਦਕਾ ਸਾਂਝੀ ਲੋਕ ਮਾਰੂ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸੰਤਾਪ ਹੰਢਾ ਰਹੇ ਹਿੱਸੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਸਾਂਝੀ ਨੀਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਥਾਹ ਵਾਲੀ ਦਰੁਸਤ ਪਛਾਣ ਨਾ ਹੋਣ  ਸਦਕਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਥੇਬੰਦ ਤਬਕੇ ਵੀ ਆਪਸੀ ਤੁਅਸੱਬਾ ਅਤੇ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਦੇ  ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।  ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਅਦਾਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਂਝੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੱਖੋਂ ਵੱਖਰੇ ਧੜਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦੇ ਹਨ।  

ਇਸ ਸਾਮਰਾਜੀ ਸੰਸਾਰੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਲੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤੱਤ, ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਹੂੰਝੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੁਅੱਸਬ ਅਤੇ ਵਿਤਕਰੇ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਨ ਇਸੇ ਲੋਕ ਟਾਕਰੇ ਨਾਲ ਸਿੱਝਣ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਾਂਝ ਦੀ ਅਣਸਰਦੀ ਲੋੜ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਸੋਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਬਕਿਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਹੀ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਤਬਕੇ ਨੂੰ ਕਹਿਰ ਦਾ ਚੁਣਵਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਹੜਤਾਲਾਂ, ਘਿਰਾਓ, ਜਾਮ, ਬੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਇਸ ਪਹਿਚਾਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸਾਂਝ ਸਦਕਾ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਸਕਦੀਆ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਟਕਰਾਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।  ਇਹ ਸਾਂਝੇ ਹਿੱਤ ਹੀ ਹਨ ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਝੱਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਖਸ਼ਦੇ ਹਨ। ਸੋ, ਅਜਿਹੀ ਚੇਤਨ ਸਾਂਝ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਅਣਸਰਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੀਮਤਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਲਗਣਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਹੱਕ ਮੇਸਣ ਲਈ ਹੀ ਘੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦਾ ਹਮਲਾ ਬੇਹੱਦ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਜ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦਾ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਪੂਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਇਸ ਹਮਲੇ ਅੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੁੱਦਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਹੱਲੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਵੱਡੇ, ਖਾੜਕੂ, ਦ੍ਰਿੜ ਅਤੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਘੋਲ ਹੀ ਅਸਰਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਰਕਾਰ ਹਨ। ਧੜੱਲਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਲੰਮਾ ਦਮ ਰੱਖ ਕੇ ਲੜਨ ਦਾ ਸਬਰ ਦਰਕਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਸਾਡੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਮੇਚ ਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।  

ਇਉਂ ਅੱਜ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਪਛਾਣ ਤੇ ਸਾਂਝੇ ਅਤੇ ਜੁਝਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਣਸਰਦੀ ਲੋੜ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਅਹਿਮ ਕਾਰਜ ਦਰਪੇਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਚੇਰੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਲਿਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਣਸਰਦਾ ਕਾਰਜ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਮੋਹਰਛਾਪ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਛਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਿੱਜੀਕਰਨ  ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਜ਼ਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।  

ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਮੋਹਰਛਾਪ ਤੋਂ ਕੀ ਭਾਵ ਹੈ?

1. ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ  ਨੀਤੀ ਪਿੱਛੇ ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਖਸਲਤ ਨੂੰ ਉਘਾੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਲਾਲ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਜਮਾਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਹਿਤ ਸਾਮਰਾਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਸਮੇਤ ਉਸਦੀਆਂ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਜੋਟੀਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੇ ਉਲਟ ਭੁਗਤਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲ ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਮੁਕੰਮਲ ਕਾਇਆਪਲਟੀ ਕਰਕੇ ਖਰੀ ਲੋਕ ਨੁਮਾਇਂਦਗੀ ਦਾ  ਬਦਲਵਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਹੈ। ਇਨਕਲਾਬ ਰਾਹੀਂ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਜੋਕਾਂ ਦੀ ਜਮਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਹੀਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਦੇਣ ਦੀ ਹੈ।   

2. ਇਸ ਮੋਹਰਛਾਪ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੱਸੇ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਇੱਕ ਅਗਲੇਰੇ ਕਦਮ ਵਜੋਂ ਮਹੱਤਤਾ ਪਛਾਨਣ ਲੱਗਣ। ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸੰਘਰਸ਼ ਸਾਮਰਾਜੀ ਜੂਲੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅੰਦਰ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਗ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਦਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਲੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜਦਿਆਂ ਅੱਜ ਦੇ ਬਚਾਅਮੁਖੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਅਮੁਖੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲਟਣ ਵੱਲ ਤੁਰਨ, ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਫੌਰੀ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਕੂਮਤ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਏ ਕਦਮਾਂ ਤੋਂ ਪਿਛਲਮੋੜੇ ਦਾ ਦਬਾਅ ਬਣਾਉਣ, ਲੋਕ ਮਾਰੂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਾਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਨ। ਲੋਕ ਵਿਰੋਧੀ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਲੋਕ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਵੱਲ ਵਧਣ। ਇਉਂ ਕਦਮ ਦਰ ਕਦਮ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਸੰਪੂਰਨ ਲੋਕ ਰਜ਼ਾ ਵਾਲੀ ਲੋਕ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੀ ਸਥਾਪਤੀ ਵੱਲ ਤੁਰਨ। 

3. ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅੰਦਰ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਬੰਦੀ ਬਾਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਤੋਂ ਲਾਹੇ ਖੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਮਰਾਜੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਲੋਕ ਰੋਹ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਨ। ਭਾਰਤੀ ਦਲਾਲ ਸਰਮਾਏਦਾਰ ਜੋ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਭਿਆਲੀ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਭਾਈਵਾਲ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਅਮਲ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖਰਬਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਹੇਠ ਆਉਣ। ਭਾਰਤੀ ਜਗੀਰਦਾਰ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਗੀਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਧਾਵੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਵਜੋਂ ਨਸ਼ਰ ਹੋਣ। ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਧੜੇ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਘੋਲ ਅੰਦਰ ਸੰਗੀਆਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰ ਝੱਲ ਰਹੇ ਆਦਿਵਾਸੀ, ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਸਨਅਤੀ ਮਜ਼ਦੂਰ ਇਸ ਘੋਲ ਦੇ ਮੁਹਰੈਲ ਦਸਤੇ ਬਣਕੇ ਉਭਰਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਅੰਦਰ ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅੰਦਰ ਠੇਕਾ ਕਾਮੇ ਇਸਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੜਾਕੂ ਤਾਕਤ ਬਣਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਹੋਰਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ  ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਹਮਾਇਤ ਅਤੇ ਸਾਥ ਹਾਸਲ ਹੋਵੇ। 

4. ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਸੁਚੇਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਲਗਣਾਂ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਇਹਨਾਂ ਕਦਮਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਲੰਘਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਉਂ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਕਾਇਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਖੇਧ ਦਰ ਨਿਖੇਧ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਇਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ, ਪੁਗਾਉਣ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਉਠਾਣ ਦੌਰਾਨ  ਆਮ ਹੜਤਾਲਾਂ, ਘਿਰਾਓ, ਬੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਘੋਲ ਸ਼ਕਲਾਂ, ਜੋ ਹਕੂਮਤੀ ਕਾਰ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣਦੀਆਂ  ਹਨ, ਅਪਣਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਜਿਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਹਕੂਮਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਜਾਮ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਾਰੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਹੋਵੇ। 

5. ਇਸਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਇੱਕਜੁੱਟ, ਦੇਸ਼ਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀਕ੍ਰਿਤ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਬੁੱਝਣ। ਅਜਿਹੀ ਕੇਂਦਰੀਕ੍ਰਿਤ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਪਾਰਟੀ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਪਾਰਟੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤੁਰਨ। ਅਜਿਹੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਪਾਰਟੀ ਬਣਾਉਣ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਜਿਸਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਾਮਰਾਜੀ ਗਲਬੇ ਤੋਂ ਮੁਕੰਮਲ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਲਾਲ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਭਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਕੰਮਲ ਬੇਦਖ਼ਲੀ ਹੋਵੇ। ਅਜਿਹੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਦਬਾਈਆਂ ਜਮਾਤਾਂ,ਦਬਾਈਆਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ, ਦਲਿਤਾਂ ਤੇ ਜਾਤੀ ਦਾਬੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹੋਰਨਾਂ ਆਰਥਿਕ, ਜਮਹੂਰੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਾਰ 'ਚ ਪਰੋ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜਿੱਤ ਤਾਕਤ 'ਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

6. ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੇ ਹੱਲੇ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਤੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਦ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਨੂੰ ਤਕੜੇ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ। ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਘੋਲ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਘੋਲ ਨਾਲ ਜੜੁੱਤ  ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਣ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸ਼ਕਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸਾਮਰਾਜੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਘੋਲ ਵਾਧੂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਅਤੇ ਬੇਜ਼ਮੀਨੇ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਵੰਡ ਦੇ ਘੋਲ ਨਾਲ ਮਿਲਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸੂਦਖੋਰ ਆੜ੍ਹਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਾਈਨਾਸ ਕੰਪਨੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਘੋਲ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਛੋਟਾਂ ਅਤੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਮੰਗ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਵੱਡੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ, ਦਲਾਲ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਦੇ ਅਸਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜਬਤੀ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲੇਖੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਭਾਰੀ ਜਾਵੇ। ਇਉਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਹੀ, ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਪਸਾਰ ਤੇ ਹੂੰਝਾ ਫੇਰੂ ਸਮਰੱਥਾ ਹਾਸਿਲ ਹੋਣੀ ਹੈ।

7. ਇਉਂ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਘੋਲ ਨੂੰ ਜਗੀਰੂ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਘੋਲ ਨਾਲ ਗੁੰਦਦਿਆਂ  ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਮਹੂਰੀ ਦਾਅਵਾ ਜਤਲਾਈ ਦਾ ਪਸਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਦਮ ਦਰ ਕਦਮ ਲੋਕ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ ਜਾਵੇ। ਲੋਕ ਲਹਿਰ  ਇਹਨਾਂ ਘੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜਥੇਬੰਦ ਸ਼ਕਤੀ  ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ   ਬਕਾਇਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰੇ। ਇਹਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਮਹੂਰੀ ਹੱਕਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਸੁਮੇਲਿਆ ਜਾਵੇ।

8. ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ  ਕਿ ਇਸ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਮਰਾਜੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਲੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿਰੋਧੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਘੋਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕਮੁੱਠਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਾਮਰਾਜ ਖਿਲਾਫ਼ ਸਾਂਝੀ ਸੱਟ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ  ਸਗੋਂ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੀ ਨੀਤੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਮਾਇਤ ਦੀ ਲੋਕ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਬਦਨਾਮੀ ਦੀ ਵੀ ਦਬਾਅ ਬਣਿਆ ਸੀ।

ਇਉਂ ਇਨਕਲਾਬੀ ਤੇ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਜਮਹੂਰੀ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਮੋਹਰਛਾਪ ਹੇਠ ਹੀ ਸਾਡੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਵਿੱਚ ਪਲਟ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਲੋਕ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਵਾਲੀ ਸੂਹੀ ਸਵੇਰ ਦਾ ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

--0--

ਆਦਿਵਾਸੀ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਰਾਜਕੀ ਦਹਿਸ਼ਤੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦਰਮਿਆਨ ਲੋਕ ਰੋਹ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ

 ਆਦਿਵਾਸੀ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਰਾਜਕੀ ਦਹਿਸ਼ਤੀ ਮੁਹਿੰਮ 

ਦਰਮਿਆਨ ਲੋਕ ਰੋਹ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ



ਇਹ ਲੰਘਿਆ ਸਾਲ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਖੇਤਰ 'ਚ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀ ਹੋਲੀ ਖੇਡਣ ਦਾ ਸਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਬਰ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੀ ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਵੱਡੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਦੇ ਪਸਾਰੇ ਲਈ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਧਾਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਆਦਿਵਾਸੀ ਟਾਕਰਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਹਿਮ ਮੋਹਰੀ ਟੁਕੜੀ ਵਜੋਂ ਮਾਓਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣ ਲਈ ਸਿਰੇ ਦੀ ਜਾਬਰ ਮੁਹਿੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਤੇ ਸੋਮੇ ਝੋਕ ਕੇ, ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਦੀ ਨੋਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮਾਓਵਾਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਨੂੰ 31 ਮਾਰਚ 2026 ਤੱਕ ਹੂੰਝ ਦੇਣ ਦੇ ਐਲਾਨ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਐਲਾਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਵੀ ਹੋਏ ਹਨ।  ਇਸ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀ  ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਪਛਾੜ ਲੱਗੀ ਹੈ ਤੇ ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਆਪਣੇ ਭਾਰਤੀ ਵੱਡੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਆਕਾਵਾਂ ਮੂਹਰੇ ਇਸ ਟਾਕਰੇ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਾਮਯਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਭੱਲ ਖੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਜਗਤ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਰੁਕੇ ਪਏ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਕੂਮਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸ਼ਾ ਦੀ ਪਾਤਰ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ।ਮੋਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਜਨਤਕ ਟਾਕਰੇ 'ਤੇ ਸੱਟ ਮਾਰਨ ਮਗਰੋਂ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ 'ਚ “ਸ਼ਾਂਤੀ” ਸਿਰਜ ਦੇਣ ਦੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਜਬਰੀ ਥੋਪੀ ਗਈ 'ਸ਼ਾਂਤੀ' ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਵਿਕਾਸ' ਦਾ ਰੱਥ ਤੋਰਨ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਅੰਦਰਲੇ ਹਾਲਾਤ ਅਜਿਹੇ ਦਾਅਵਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾ ਰਹੇ ਹਨ। 'ਵਿਕਾਸ' ਤੇ 'ਸ਼ਾਤੀ'  ਦੇ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਹਾ ਕੇ ਸਿਰਜੀ ਗਈ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਕਤੀ ਵਰਤਾਰਾ ਹੀ ਸਾਬਿਤ ਹੋਣੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ 'ਚੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਟਾਕਰਾ ਉਪਜਦਾ ਹੈ  ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੁਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਲਾਤ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਆਪਕ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰਜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਾਓਵਾਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਧੜਾਧੜ ਮਨਜ਼ੂਰੀਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਅਮਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਅਮਲ ਆਦਿਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਬੇਚੈਨੀ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਛੇੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਰੋਜ਼ ਦਿਹਾੜੇ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦੇ ਕਤਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੋਹ ਫੁਟਾਰੇ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵੀ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਕਤਲਾਂ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਲੁੱਟ ਤੇ ਜਬਰ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਮਾਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਟਾਕਰਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਗ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਨਵੰਬਰ 2025 'ਚ ਹੀ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਦੇ ਜੰਗਲਾਤ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਸਰਗੂਜਾ 'ਚ ਕੇਂਟ ਐਕਸਟੈਂਸ਼ਨ ਉਪਨਕਾਸਟ ਕੋਲ ਮਾਈਨ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ 1742.60 ਹੈਕਟੇਅਰ ਜੰਗਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖਣਨ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਲਈ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਪਨੀ ਅਡਾਨੀ ਗਰੁੱਪ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਹੀ ਫੁਰਮਾਨ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ 'ਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀਆਂ 'ਚ ਭਾਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਆਈ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਮਨਜੂਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਕਮਾ, ਬੀਜਾਪੁਰ ਤੇ ਨਰਾਇਣਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ 'ਚ ਹਰ 2 ਤੋਂ 5 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਰਮਿਆਨ ਪੁਲਿਸ ਕੈਂਪ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਅਬੂਝਮਾੜ ਖੇਤਰ 'ਚ ਆਰਮੀ ਬੇਸ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਦਿਵਾਸੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਪੱਖੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੂਬੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 586 ਕਿਲ੍ਹਾ-ਨੁਮਾ ਪੁਲਿਸ ਥਾਣੇ ਬਣਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।  ਇਹ ਪੁਲਿਸ ਮੌਜੂਦਗੀ ਆਦਿਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੁੱਭਰ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਸ ਜਾਬਰ ਫੌਜੀ ਹੱਲੇ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਭਾਜਪਾਈ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇਬ ਸਹਾਏ ਨੇ ਉਦਯੋਗਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ 10 ਮਹੀਨਿਆਂ 'ਚ 7 ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਦੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਖਣਨ ਲਈ ਧੜਾ-ਧੜ ਮਨਜ਼ੂਰੀਆਂ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਹੀ 3 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਅਮੇਰਾ ਕੋਲਾ ਖਾਣ ਤੇ 30 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਮੇਨਪਤ ਬਾਕਸਾਈਟ ਖਾਣ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਆਦਿਵਾਸੀ ਵਿਰੋਧ ਫੁਟਾਰੇ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਹਨ। ਅਮੇਰਾ ਖਾਣ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਾਲੀ ਕਰਵਾਉਣ ਮੌਕੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਫੋਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਗਏ। ਪੁਲਿਸ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਾਲਮਾਨਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਠੀਚਾਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਜਥੇਬੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਲਿਸ ਵੱਲੋਂ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਗ੍ਰਾਮ ਸਭਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਖਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਜਾੜਾ ਹੈ। ਹੋਰਨਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਵੀ ਆਦਿਵਾਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਤਬਾਹੀ, ਉਜਾੜੇ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨਾ ਹੈ। 

ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੇਨਪਤ 'ਚ 30 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਾਕਸਾਈਟ ਖਣਨ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਕ ਸੁਣਵਾਈ ਖਾਤਰ ਲਾਏ ਗਏ ਪੰਡਾਲ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਸੁੱਟਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨੇਗਾ। ਇਸ ਸੁਣਵਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਪਨੀ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਵੰਡਣ ਦੇ ਹੱਥਕੰਡੇ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹੋਰ ਵੀ ਤਿੱਖੇ ਰੋਹ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਹੀ ਖੈਰਗੜ੍ਹ ਤੇ ਗੰਦਾਈ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ 39 ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸ੍ਰੀ ਸੀਮਿੰਟ ਫੈਕਟਰੀ ਲਾਏ ਜਾਣ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫੈਕਟਰੀ ਲਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਕ ਸੁਣਵਾਈ 'ਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਾਅਲੀ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼  ਵੀ ਤਿੱਖਾ ਰੋਸ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਲੰਘੀ 27ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਰਾਏਗੜ੍ਹ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਤਮਨਾਰ ਖੇਤਰ 'ਚ ਵੀ ਇੱਕ ਮਾਈਨਿੰਗ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਖਿਲਾਫ਼ ਲੋਕ ਪੁਲਿਸ ਨਾਲ ਭਿੜ ਗਏ ਹਨ। ਚੌਰਾ ਭੱਟਾ ਪਿੰਡ 'ਚ ਲੋਕ ਜਿੰਦਲ ਸਟੀਲ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਕੋਲ ਬਲਾਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਨਤਕ ਸੁਣਵਾਈ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਟਾਕਰੇ 'ਚ ਮੂਹਰੇ ਸਨ। ਇਸ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸੂਬੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੀ ਰੋਸ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹਕੂਮਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਰਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਿਰਜ ਦੇਣ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। 

ਆਦਿਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਟੈਲੀਫ਼ੋਨ ਟਾਵਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਜਾੜੇ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਵਜੋਂ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ  ਸਭ ਕੁੱਝ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਅੰਦਰ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਦੇ ਚੱਪੇ-ਚੱਪੇ 'ਤੇ ਇਉਂ ਫੌਜੀ ਪੁਲਿਸੀ ਧਾੜਾਂ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰਕੇ, ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਰਾਜ ਸਿਰਜ  ਲੈਣ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ ਆਵਾਜ਼ ਰੱਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉੱਠਣ ਵਾਲੇ ਸੰਗਰਾਮ ਨੇ ਮੁੜ ਤੋੜਨਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਆਗੂ ਟੁਕੜੀਆਂ ਸਿਰਜਣੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਕਮਿ:ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਰੁਸਤ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਟਾਕਰੇ ਨੂੰ ਇਨਕਲਾਬੀ ਅਗਵਾਈ ਮਹੁੱਈਆ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਇਨਕਲਾਬੀ ਤਬਦੀਲੀ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਮੁੜ ਤੋਂ ਮੱਥਾ ਲਾਉਣਾ ਹੈ। 

--0--

  ਲੁੱਟ, ਜਬਰ ਤੇ ਉਜਾੜੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸੰਗਰਾਮ ਦੀਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਅਮਰ ਹਨ

  

ਲੁੱਟ, ਜਬਰ ਤੇ ਉਜਾੜੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸੰਗਰਾਮ

 ਦੀਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਅਮਰ ਹਨ

-ਸੰਤੋਸ਼ੀ ਮੜਕਾਮ



ਮਾਓਵਾਦੀ ਆਗੂ ਮਾੜਵੀ ਹਿੜਮਾ ਦੇ ਕਥਿਤ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਹਿੜਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਜਿੱਥੇ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤਬਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੂੰਖਾਰ ਨਕਸਲੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਈ ਲੋਕ ਹਿੜਮਾ ਨੂੰ ਇਕ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ—ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਲੜਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲ-ਜੰਗਲ-ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਜਦੋਂ ਮਾਓਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਆਗੂ ਮੱਲੋਜੁਲਾ ਵੇਣੂਗੋਪਾਲ ਉਰਫ਼ ਸੋਨੂ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਰਾਓ ਉਰਫ਼ ਸਤੀਸ਼ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉੱਠਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗੇ ਜਿਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਿਚ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਜਲ-ਜੰਗਲ-ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਮੁੱਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੁਣ ਤੱਕ ਇਸ ਉੱਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਬਿਆਨ ਆਇਆ ਹੈ।

ਖ਼ੈਰ, ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਮਾਓਵਾਦ ਦੇ ਖ਼ਾਤਮੇ ਲਈ 31 ਮਾਰਚ 2026 ਦੀ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਰਸੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਾਓਵਾਦ ਜਾਂ ਨਕਸਲਵਾਦ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋਵੇਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਭਵਿੱਖ ਹੀ ਦੱਸੇਗਾ। ਪਰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਏਨਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਸਤਰ ਜਾਂ ਇੰਝ ਕਹਿ ਲਓ ਕਿ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਵਾਸੀ ਖਿੱਤੇ ਵਿਚ ਮਾਓਵਾਦੀ ਲਹਿਰ ਹੁਣ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਗੀ।

ਸਰਕਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਵੇਗੀ, ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੇਗੀ, ਪਿੰਡ-ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ, ਸਕੂਲ, ਸੜਕ, ਹਸਪਤਾਲ, ਮੋਬਾਈਲ ਟਾਵਰ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਆਦਿਵਾਸੀ ਸਮਾਜ ਦਾ ਇਕ ਤਬਕਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲ-ਜੰਗਲ-ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ।

ਨਕਸਲ ਖ਼ਾਤਮੇ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਬਸਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਹੁਣ ਹਰ 3–5 ਕਿਲੋਮੀਟਰ 'ਤੇ ਇਕ ਪੁਲਿਸ ਜਾਂ ਨੀਮ-ਫ਼ੌਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਕੈਂਪ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਜੇ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਕੈਂਪ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਨਕਸਲਵਾਦ ਖ਼ਤਮ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਇਹ ਕੈਂਪ ਹਟਣਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਅੰਦੋਲਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਅਣਵੰਡਿਆ ਬਸਤਰ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਕੇਰਲ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਕੱਚੇ ਲੋਹੇ, ਬਾਕਸਾਈਟ, ਟਿਨ, ਕੋਇਲਾ, ਕੋਰੰਡਮ, ਚੂਨਾ ਪੱਥਰ, ਗ੍ਰੵੇਨਾਈਟ ਵਰਗੇ ਕਈ ਖਣਿਜ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਹੜੱਪਣ ਲਈ ਵੱਡੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਘਰਾਣੇ ਕਾਫ਼ੀ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਤਾਕ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਖਾਣਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਜਵੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ।

ਰਾਓਘਾਟ, ਆਮਦਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਡਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲ-ਜੰਗਲ-ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮਨਮਾਨੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੰਡਕਾਰਣੀਆ ਤੋਂ ਨਕਸਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਬੀਹੜ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੇਗੀ? ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਮਾਓਵਾਦ-ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਗੜਚਿਰੌਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਾਓਵਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਮਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਖਾਣਾਂ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।

ਖਾਣ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਖਣਨ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਖਣਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਗੰਦੇ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।

ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਣਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਖਾਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਹੇਠ ਦੱਬ ਕੇ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿਚ ਹੁਣ ਫ਼ਸਲ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਗਦੀ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖਾਣ ਪੁੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਆਦਿਵਾਸੀ ਲੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਣਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਖਾਣਾਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਬਰਤਨ, ਝਾੜੂ-ਪੋਚਾ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

200 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ ਬਸਤਰ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼

ਦਰਅਸਲ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਮਾਓਵਾਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਮਾਓਵਾਦੀ ਲਹਿਰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ 200 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਾਸਨ–ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਕੁਦਰਤੀ ਵਸੀਲਿਆਂ, ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਖ਼ਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਮਰਾਠਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ 1774–1779 ਵਿਚ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲਬਾ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਬਾਹਰੀ ਲੋਕਾਂ (ਮਰਾਠਿਆਂ) ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸੀ। ਬਸਤਰ ਦੇ ਲਿਖਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਇਹੀ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਜਥੇਬੰਦ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੰਢ-ਚਿਤਰਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰਾਠਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ 1825 ਵਿਚ, ਯਾਨੀ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗੇ-ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਪਰਾਲਕੋਟ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਸਥਾਨਕ ਆਦਿਵਾਸੀ ਜਮੀਂਦਾਰ ਗੇਂਦ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਅਬੂਝਮਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਂਕੇਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਸਹੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਸਤਰ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੇਲ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿਛਾਉਣ ਵਿਚ ਵਰਤਣ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਬਸਤਰ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ 1859 ਵਿਚ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਇਆ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਫ਼ੌਜ ਭੇਜੀ ਸੀ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਬਰਤਾਨਵੀ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਬਸਤਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਦੋਂ 1876–1877 ਵਿਚ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਹ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਗਾਨ ਅਤੇ ਕਰ, ਜੰਗਲਾਂ 'ਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਰਤਾਨਵੀ ਕਾਨੂੰਨਾਂ, ਰਵਾਇਤੀ ਸਵੈਸ਼ਾਸਨ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁੜੀਆ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਬੂਝਮਾੜ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੇਤੀ਼ ਹੀ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਬਸਤਰ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਧਿਆਇ ਬਣ ਗਿਆ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ 1910 ਦਾ ਭੂਮਕਾਲ ਵਿਦ੍ਰੋਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਸਤਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਧੁਰਵਾ ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਗੁੰਡਾਧੂਰ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਭੂਮਕਾਲ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਲੁੱਟ-ਖਸੁੱਟ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨਿਆਂਕਾਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਚੱਲਿਆ ਸੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਣ ਨੀਤੀਆਂ, ਬੇਗਾਰੀ ਪ੍ਰਥਾ (ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣਾ) ਅਤੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਕਰਨਾ ਇਸ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਸਨ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲ ਦੇਣਾ ਵੀ ਇਕ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਂਝੀ-ਮੁੱਖੀਆ ਪਰੰਪਰਾ, ਗੋਟੁਲ ਵਿਵਸਥਾ, ਦੇਵਸਥਾਨ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

ਭੂਮਕਾਲ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਸਤਰ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ–ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪੁਨਰਜਾਗਰਣ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦੋਲਨ ਪੂਰੇ ਬਸਤਰ ਰਾਜ (ਅੱਜ ਦੇ ਬਸਤਰ, ਦੰਤੇਵਾਡਾ, ਸੁਕਮਾ, ਕੋਂਟਾ, ਬੀਜਾਪੁਰ, ਕਾਂਕੇਰ, ਨਾਰਾਇਣਪੁਰ, ਕੋਂਡਾਗਾਓਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ) ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਿਵਾਸੀ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਸਮਾਜਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਧਿਕਾਰ, ਜੰਗਲ–ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਕਈ ਅੰਦੋਲਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਬਸਤਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੀ ਅਨਿਆਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ, ਰਵਾਇਤੀ ਸਵੈਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਉੱਪਰ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ।

1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦੋਲਨ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਸੰਵਿਧਾਨ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1956 ਵਿਚ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਭਾਰਤੀ ਵਣ ਐਕਟ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬਸਤਰ ਦੇ ਵਣਾਂ 'ਤੇ ਵਣ ਵਿਭਾਗ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਰਅਸਲ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਵਣ ਕਾਨੂੰਨ, 1927 ਦਾ ਹੀ ਵਿਸਤਾਰ ਸੀ। ਆਦਿਵਾਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਬੇਗਾਨੇ ਜਾਂ ਚੋਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

1966 ਵਿਚ ਬਸਤਰ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵੀਰ ਚੰਦਰ ਭੰਜਦੇਵ ਨੂੰ ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜਾਨ ਗਵਾਉਣੀ ਪਈ ਸੀ। 1950–60 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਵਣ ਕਾਨੂੰਨ, ਰਾਜਕੀ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਦਬਦਬਾ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਤਿਉਂ-ਤਿਉਂ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ–ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੁੱਸਦੇ ਗਏ। ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਰ ਚੰਦਰ ਭੰਜਦੇਵ ਨੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ ਸੀ। ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਡੱਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ।

25 ਮਾਰਚ, 1966 ਨੂੰ ਜਗਦਲਪੁਰ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਮੱਹਲ ਵਿਚ ਹੋਈ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਰ ਚੰਦਰ ਭੰਜਦੇਵ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਕਾਰਵਾਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਬਸਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਇਹ ਘਟਨਾ ਇਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਤਲ ਵਾਂਗ ਦਰਜ ਹੈ।

ਸ਼ਾਇਦ ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸੱਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਬਸਤਰਵਾਸੀ ਸਨ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਾਰਕੁਨਾਂ, ਆਦਿਵਾਸੀ ਕਾਰਕੁਨਾਂ 'ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਹਿੰਸਾ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹਨ।

1992 ਵਿਚ ਤਤਕਾਲੀ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਜਦੋਂ ਬੈਲਾਡੀਲਾ ਵਿਚ ਡਿਪਾਜ਼ਿਟ ਨੰਬਰ 5 ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਿੱਜੀ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣਾ ਚਾਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਵਿਚ ਆਏ ਬਸਤਰ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਕੁਲੈਕਟਰ (ਡੀਸੀ) ਬੀਡੀ ਸ਼ਰਮਾ 'ਤੇ ਜਗਦਲਪੁਰ ਦੇ ਕੁਲੈਕਟਰ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਨੇ ਚੱਪਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਜੀਪ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਦਹਾਕੇ ਬਾਅਦ ਅਪ੍ਰੈਲ 2011 ਵਿਚ ਸਲਵਾ ਜੁਡਮ ਦੇ ਹਜੂਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਬਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟਾੜਮੇਟਲਾ, ਤਿਮਮਾਪੁਰਮ ਅਤੇ ਮੋਰਪੱਲੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਸਨ, ਉਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਗਏ ਸਵਾਮੀ ਅਗਨੀਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਰਨਾਪਾਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੋਕ ਕੇ ਕੁੱਟ-ਮਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਬਸਤਰ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਮਾਨਵ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਤੇ ਨਿਧੜਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਰਕੁਨ ਸੋਨੀ ਸੋਰੀ ਨੂੰ ਵੀ 2011 'ਚ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੂਰਤਾ ਨਾਲ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲ ਦੇਣਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ 2012 ਵਿਚ ਉਸ ਉੱਪਰ ਤੇਜ਼ਾਬ ਸੁੱਟਕੇ ਹਮਲਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੋਨੀ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਸੀ।

ਅਕਤੂਬਰ 2024 ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ 'ਮੂਲਵਾਸੀ ਬਚਾਓ ਮੰਚ' 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮੰਚ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਘੂ ਮਿੜਆਮੀ ਸਮੇਤ ਕਈ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਡੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਹਨ।

ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ 30 ਅਕਤੂਬਰ, 2024 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਫ਼ੁਰਮਾਨ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿਰੋਧੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜਥੇਬੰਦੀ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਓਵਾਦ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਚਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਵਿਕਾਸ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਪੁਲਿਸ ਕੈਂਪਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ-ਗ੍ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਉਜਾੜੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੰਦੋਲਨ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਤਕ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਬੈਲਾਡੀਲਾ ਲੋਹਾ ਖਾਣ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੰਦੋਲਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿਚ ਟਿੰਡੇਪਾਰ, ਕਰਕਾਟੋਲਾ, ਬਚੇਲੀ, ਕਿਰੰਦੁਲ ਵਰਗੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਕੱਟੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਐਕਵਾਇਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਅੰਦੋਲਨ ਕਰ ਹੀ ਰਹੇ ਹਨ।

ਕਾਂਕੇਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ, ਕੇਸ਼ਕਾਲ ਖੇਤਰ ਦੇ ਕੁਵੈਮਾਰੀ ਵਿਚ ਬਾਕਸਾਈਟ ਖਾਣ ਪੁੱਟਣ ਦੀ ਤਜਵੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਤਜਵੀਜ਼ਤ ਖਾਣ ਨਾਲ ਦਰਜਨਾਂ ਪਿੰਡ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਜਥੇਬੰਦ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਰਾਹ ਅਪਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖਾਣ ਫਿਰ ਕਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬੋਧਘਾਟ ਬਹੁਮੰਤਵੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੱਖਣੀ ਬਸਤਰ (ਦੰਤੇਵਾੜਾ-ਬੀਜਾਪੁਰ) ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਤਜਵੀਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਲਈ 13,783 ਹੈਕਟੇਅਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ 28 ਪਿੰਡ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ 14 ਪਿੰਡ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣਗੇ। 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਿਵਾਰ ਬੇਘਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵੱਡਾ ਡੈਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣਾ ਸੀ। 1979 ਦੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਹੋਏ ਮੁੱਢਲੇ ਸਰਵੇਖਣ ਦੌਰਾਨ ਆਦਿਵਾਸੀ ਸਮਾਜ ਨੇ ਤਿੱਖਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ 1985–1995 ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤਾਂ ਗ੍ਰਾਮ ਸਭਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਰਵੇਖਣ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਵੜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1995–2005 ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਦੰਤੇਵਾੜਾ ਅਤੇ ਬੀਜਾਪੁਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਆਦਿਵਾਸੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬੱਝਵਾਂ ਜਥੇਬੰਦ ਅੰਦੋਲਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਮਤੇ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਓਵਾਦ ਦਾ ਵਧਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਇਸ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਇਕ ਵਜ੍ਹਾ ਸੀ।

2006 ਵਿਚ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਵਣ ਅਧਿਕਾਰ ਐਕਟ ਨਾਲ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਆਧਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗ੍ਰਾਮ ਸਭਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਮਤੇ ਪਾਸ ਕੀਤੇ। ਗ੍ਰਾਮ ਸਭਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। 2015 ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਲਈ ਮੁੜ ਸਰਵੇਖਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਡਟੇ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਨਤਕ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧ ਮਤੇ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਸਰਵੇਖਣ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਨਾ ਪਿਆ।

ਹੁਣ ਜੂਨ 2025 ਵਿਚ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਬੋਧਘਾਟ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੇ ਮੁੜ ਹਰੀ ਝੰਡੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਸਤਰ ਦੇ ਲੋਹਾਂਡੀਗੁੜਾ ਵਿਚ ਤਜਵੀਜ਼ਤ ਸਟੀਲ/ਸਪੰਜ-ਆਇਰਨ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੇ ਦੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।

ਸੰਨ 2005 ਵਿਚ ਟਾਟਾ ਸਟੀਲ ਨੇ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਇਕ ਇਕਰਾਰਨਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਹਿਤ ਲੋਹਾਂਡੀਗੁੜਾ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸਟੀਲ ਪਲਾਂਟ ਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਲਈ ਲਗਭਗ 2,000 ਹੈਕਟੇਅਰ ਜ਼ਮੀਨ ਐਕਵਾਇਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ 1,700 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸਾਨ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਤਤਕਾਲੀ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਸਰਕਾਰ 'ਤੇ ਪੇਸਾ ਕਾਨੂੰਨ, ਗ੍ਰਾਮ ਸਭਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਝੂਠੀਆਂ ਗ੍ਰਾਮ ਸਭਾਵਾਂ ਆਯੋਜਤ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇ ਸਨ।

ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਖਿ਼ਰਕਾਰ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ 2016 ਵਿਚ ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਪਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਐਕਵਾਇਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜ਼ਮੀਨ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਰਾਓਘਾਟ ਲੋਹਾ ਖਾਣ

ਉੱਤਰੀ ਬਸਤਰ ਦੇ ਕਾਂਕੇਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਇਸ ਖਾਣ ਦੀ ਖੋਜ 1983 ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਸਥਾਨਕ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਓਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਿਚ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕੇ ਲੱਗ ਗਏ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਯਾਨੀ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਉੱਥੇ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੀ ਵਿਰੋਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪੀਪਲਜ਼ਵਾਰ ਪਾਰਟੀ (ਹੁਣ ਸੀਪੀਆਈ-ਮਾਓਵਾਦੀ) ਉਸ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿਚ ਕੁੱਦ ਪਈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਲਾਂ ਦੇ ਕੈਂਪ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਹੀ 2020 ਵਿਚ ਖਣਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਿਆ।

ਉੱਤਰ ਬਸਤਰ ਦੇ ਕਾਂਕੇਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਫੈਲੀਆਂ ਰਾਓਘਾਟ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿਚ ਕੱਚੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਛੇ ਬਲਾਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ 7124.8 ਲੱਖ ਟਨ ਕੱਚਾ ਲੋਹਾ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ।

ਬਸਤਰ ਦਾ ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁਚੇਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੜਦਾ ਵੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਲ-ਜੰਗਲ-ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਉਜਾੜੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੰਮਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁਣ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੋੜ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਓਵਾਦ ਦੇ ਖ਼ਾਤਮੇ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਹੁਣ ਬਸਤਰ ਇਕ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਜਿੱਤਦੀ ਹੋਈ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਕੀ ਹੋਣਗੇ?

ਰਵਾਇਤੀ ਸਵੈਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਸੀਲਿਆਂ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲਦੇ ਆ ਰਹੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਟਾਕਰਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਵਾਇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਭਵਿੱਖ ਹੀ ਦੱਸੇਗਾ।

(ਸਿਰਲੇਖ ਸਾਡਾ)
ਅਨੁਵਾਦ: ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਮਹਿਮੂਦਪੁਰ

--0--

  ਸਾਥੀ ਜਗਮੋਹਣ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸੰਗ.......

   ਸਾਥੀ ਜਗਮੋਹਣ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸੰਗ.......



ਸੁਰਖ਼ ਲੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸਾਥੀ ਡਾ. ਜਗਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਗੋਚਾ ਦੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਮੇਰੇ ਜਿਹਨ ਅੰਦਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਦਿਨ ਰੀਲ ਵਾਗੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦਾਂ ਹੋ ਕੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਤੋਂ 50 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ । ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜਗਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਡਾਕਟਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਇਕਾਈ ਬਣਾਈ। ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪੀ.ਐਸ.ਯੂ. ਦਾ ਆਗੂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਥੀ ਪਟਿਆਲੇ ਤੋਂ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਹਨ। ਪੀ.ਐਸ.ਯੂ. ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮੱਦਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਕ ਡਾਕਟਰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਹਾਜਰ ਹੈ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਾਲ ਵੀ ਉੱਠਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਐਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐਸ. ਡਾਕਟਰ ਭਲਾ ਸਾਡੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮੱਦਦ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਖੈਰ, ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਦੋ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਲੰਘੇ ਸਨ ਕਿ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲੱਗ ਗਈ। ਪੰਜਾਬ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਫੜੋ ਫੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਕੁੱਝ ਫੜੇ ਗਏ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਰੂਪੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਪੀ.ਐਸ.ਯੂ. ਵੱਲੋਂ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਪੋਸਟਰ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ। “ਫਾਸ਼ੀ ਵਾਰ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰੋ”। ਸਾਡੇ ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲੱਗੀ। ਪੋਸਟਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਾਏ ਜਾਣੇ ਸਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਨਾਕੇ ਸਨ। ਲਗਾਤਾਰ ਗਸ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੇ ਐਲਾਨ ਨੂੰ ਅਜੇ 15-20 ਦਿਨ ਹੀ ਤਾਂ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਤਜਰਬਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਧਾਰਨ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਹੀ ਪੋਸਟਰ ਲਾਉਦੇ ਸਾਂ। ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਕੁੱਝ ਝਿਜਕ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਡੇ ਆਗੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਡਾਕਟਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ”। ਸੋ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਪੋਸਟਰ ਲਾਉਣ ਵਰਗੀ ਸਰਗਰਮੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਇਕ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ।  

ਉਹ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜਖਮੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਲ੍ਹਮ ਪੱਟੀਆਂ ਆਦਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀ.ਐਸ.ਯੂ. ਦੇ ਆਗੂ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲੱਗੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸਾਥੀ ਰੂਪੋਸ਼ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜਗਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਾਕਟਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੁਲਵਕਤੀ ਵਜੋਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਤੇ ਹਕੂਮਤੀ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦੀ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਮੇਲ ਹੋਇਆ।  ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸਾਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਸਾਂਝੇ ਸਨ। ਦੋ ਮੂੰਹੀ ਦਹਿਸ਼ਦਗਰਦੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਜਨਤਕ ਲਾਮਬੰਦੀ ਲਈ ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਬਕਾਤੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਆਗੂਆਂ ਤੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਸਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਰੀਜ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਸਰੋਕਾਰ ਜਾਹਿਰ ਕਰਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰਚੀ 'ਤੇ ਦਵਾਈ ਲਿਖ ਦੇਣੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਿਸੇ ਸੁਹਿਰਦ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਦੱਸ ਪਾ ਦੇਣੀ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਵਧੇਰੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਕਈ ਮੈਂਬਰ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਉਡੀਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕਿਸੇ ਘਰ ਉਹ ਬੁਖਾਰ ਲਈ, ਬੀ.ਪੀ. ਦੀ ਦਵਾਈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਘਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਗੋਲੀਆਂ ਲਿਖਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਜਾਣਕਾਰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਸੈਂਪਲ ਲੈ ਕੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਰੀਜਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਿਆਸੀ ਕੰਮਾਂ ਦੌਰਾਨ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਇਕ ਸੁਹਿਰਦ ਡਾਕਟਰ ਵਜੋਂ ਉਹਦੇ ਸਰੋਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ।

ਜਦੋਂ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਪਿਛਾਖੜੀ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਆਈ ਤਾਂ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸੀਮਤ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਕਾਮਰੇਡ ਜਗਮੋਹਣ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਸਭਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਦਾ ਫਿਕਰਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਹਾਲਤਾ 'ਚ ਜਾਬਤਾ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ 'ਚ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਕੁਤਾਹੀ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਾਰਨ ਖਫਾ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਮਿਲਦਾ ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਵਧਵੀਂ ਪੜਚੋਲ ਤੇ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨਣ 'ਚ ਉਹ ਝਿਜਕ ਨਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਉਸਦੇ ਪੱਧਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਹਵਾਲਾ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਨਾਰਮਨ ਬੈਥਿਊਨ ਦੀ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ 'ਚੋਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਚੀਨ 'ਚ ਚੱਲਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਜੰਗ ਸਮੇਂ ਫੱਟੜ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ  ਕਰਦਿਆਂ ਬੈਥਿਊਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਠੀਕ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੱਟੜਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਕਾਰਕੰਨ ਦੀ ਝਾੜ ਝੰਬ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਫਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪੱਟੀਆਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਨਫੈਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮ ਖਰਾਬ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਕੁੰਨ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ । ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਆਰਗੇਨਾਈਜਰ ਨੇ ਡਾ. ਬੈਥਿਊਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟਾਫ਼ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘਾਟ ਹੈ, ਦਵਾਈਆਂ ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਕਾਰਕੁੰਨ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਝਾੜਝੰਬ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟਰੇਨਿੰਗ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਾ.ਬੈਥਿਊਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਡਾ. ਬੈਥਿਊਨ ਨੇ ਉਸ ਕਿਸਾਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਡਾਕਟਰ ਜਗਮੋਹਣ ਡਾ.ਬੈਥਿਊਨ ਦੀ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਕਸਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਚੋਂ ਨਾਰਮਨ ਬੈਥਿਊਨ ਵਾਂਗ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਭਣ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਝਲਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਰਗਰਮੀ  ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚੋਂ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ ਦੀ ਹਕੀਕੀ ਲੋਕ ਦਰਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਰਿਆ। ਇਕ ਇਨਕਲਾਬੀ ਵਜੋਂ ਸਰਗਰਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਵਜੋਂ ਸਰਗਰਮੀ ਉਸਦੀਆਂ ਸੁਮੱਚੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ। 

ਸਾਥੀ ਜਗਮੋਹਣ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਨਹੀਂ ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਰਲਕੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਸਫਰ ਦਾ ਨਿੱਘ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੈ। 

-ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਇਕ ਰਾਹੀ

ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਮਾਲਾ ਬਾਰੇ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ

 ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਮਾਲਾ ਬਾਰੇ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ 
 
ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟਾਂ ਨੂੰ ਮੁਨਾਫਿਆਂ ਦੇ

 ਗੱਫਿਆਂ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਮਨੀ



ਬੀਤੇ 10 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਬਾਰੇ ਬਣਾਈ ਇੱਕ ਉੱਚ - ਪੱਧਰੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਇਹਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਬਾਰੇ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ 'ਚ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਹੁਣ 100 ਮੀਟਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜੀ ਮੰਨਣ ਲਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੀ ਦੂਰੀ 500 ਮੀਟਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਏ ਚੀਫ ਜਸਟਿਸ ਗਵਈ ਦਾ ਇਹ ਆਖਰੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਤਮੇ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬੰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਵਾਤਾਵਰਨ ਕਾਰਕੁੰਨਾ ਤੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਲੜੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 90 ਫੀਸਦੀ ਹਿੱਸਾ, ਇਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣ ਦੀ ਦਰਜਾਬੰਦੀ 'ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਖਣਨ, ਰੀਅਲ ਅਸਟੇਟ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਮੁਨਾਫ਼ਾਮੁਖੀ ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਚਾਰ ਸੂਬਿਆਂ ਰਾਜਸਥਾਨ, ਗੁਜਰਾਤ, ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਨ, ਕੁਦਰਤੀ ਬਨਸਪਤੀ, ਲੁਪਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵ ਪੂਰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਕਾਰਕੁੰਨਾ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਅਵਾਜ ਵੀ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰ ਰਹੇ ਹਨ। 

      ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਲੜੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭੂਗੋਲਿਕ ਖਿੱਤੇ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦਾ ਭਾਰਤ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਪਰਬਤ ਲੜੀ  ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਜੈਵਿਕ ਜੀਵਨ ਲਈ ਅਥਾਹ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਹਕੂਮਤ ਤੇ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਦਰਕਿਨਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਅੰਬਾਨੀ, ਅਡਾਨੀ ਵਰਗੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਘਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸੰਭਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਤੇ ਉਹ ਇਥੋਂ ਕੀਮਤੀ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀ ਖੁਦਾਈ ਤੇ ਹੋਰ ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਕਮਾ ਸਕਣ।

 ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤਮਾਲਾ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਮਹਤੱਤਾ

ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਗੁਜਰਾਤ ਤੱਕ 650 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ, 37 ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਲੈਂਦੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਸਵਾ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਮਾਲਾ ਸਿਰਫ ਪਥਰੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਇਸ ਖਿੱਤੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਹਿਮ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਵਾਤਾਵਰਨ ਮਾਹਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਹਾੜ, ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਰ ਮਾਰੂਥਲ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹਰਿਆਲੇ ਉਪਜਾਊ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਧ ਦਾ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਹਾੜ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦਾ ਮਾਰੂਥਲ ਅੱਗੇ ਵਧਕੇ ਉੱਤਰ - ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਹਨਾ ਹਰਿਆਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਸਮੋ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਇਹ ਉਪਜਾਊ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਮਾਰੂਥਲ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਪਰ ਖਣਨ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦਾ 90 ਫੀਸਦੀ ਹਿੱਸਾ ਤਬਾਹ ਹੋਣ ਦਾ ਖਦਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਿੱਟਾ ਵੱਡੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿਚ ਨਿਕਲੇਗਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਪਜੀਵਕਾ ਤੇ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇਗਾ। 

ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਪਰਬਤ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਰੀਚਾਰਜ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਰਸਾਤਾਂ ਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਆਦਿ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਿੰਮਣ ਰਸਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਿੰਚਾਈ, ਪੀਣ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਸੰਕਟ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਅੰਤਾਂ ਦੇ ਉਪਜਾਊ  ਇਸ ਖਿੱਤੇ ਤੇ ਮੰਡਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਲੋੜ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਰੀਚਾਰਜ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਖੋਜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਹੈ ਪਰ ਹਕੂਮਤ, ਅਦਾਲਤ ਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਲਾਬੀ, ਇਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਹੂ ਹੈ। 

 ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੰਨ ਸੁਵੰਨੀ ਬਨਸਪਤੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ਗਾਹ ਵੀ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਕੰਢੇ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਇਸ ਜੈਵਿਕ ਵੰਨ ਸੁਵੰਨਤਾ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਰ ਤੇਜੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇਗਾ। 

      ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਆਉਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ, ਗੋਦੀ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਇੱਕ ਚਾਪਲੂਸ ਹਿੱਸਾ, ਇਹ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਦਿੱਲੀ ਅੰਦਰ ਹਵਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਕਰਕੇ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਉਲਟੇ ਪੈਰੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਲੀਲ ਹੈ ਸਗੋਂ, ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ " ਯੋਜਨਾ ਰਹਿਤ" ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰੀ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਵਾਹਨ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਨਾ ਦਲੀਲ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ, ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਖਿੱਤੇ 'ਚੋਂ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਇਥੇ ਮੌਜੂਦ ਜੰਗਲ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਰਿਆਲੇ ਮੈਦਾਨ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਅਰਾਵਲੀ ਬਚਾਓ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਆਗੂ ਤੇ ਫਿਲਮਕਾਰ ਚੰਦਰਾ ਮਾਉਲੀ ਬਾਸੂ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਸੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਰਾਵਲੀ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਕੌਮੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਖੇਤਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਹੋਰ ਇਲਾਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਜਿਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ, ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" 

ਐਨੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਚਿਤਾਵਨੀਆਂ ਤੇ ਖਤਰਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜੇਕਰ ਕੇਂਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇ ਅਦਾਲਤ, ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਤਹੂ ਹੈ ਤਾਂ ਮਾਮਲਾ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਮੁਨਾਫਿਆਂ ਦਾ ਹੱਥ ਹੈ।

 ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਤਰਕ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਫੈਸਲਾ

ਮਾਹਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਸਿਰਫ ਹਕੀਕੀ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਵਾ ਤੇ ਤਰਕਹੀਣ  ਹੈ ਸਗੋਂ ਬੇਲੋੜਾ ਵੀ ਹੈ। ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਮਾਲਾ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਨਿਰਣੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਦਾਲਤ ਵਲੋਂ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਗਭਗ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਇਨਿੰਗ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕੇਸ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਗੁਦਲਾਰ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਪਰ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਸ ਕੇਸ ਦੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਨਾਲ  ਸਬੰਧਿਤ ਸਮੁੱਚੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦੋਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਬੇਲੋੜਾ ਤੇ ਤਰਕਹੀਣ ਹੈ। ਅਦਾਲਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਨਿਬੇੜਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਦਿੱਕਤ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਬਾਰੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਂਝੀ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸੇ ਲੋੜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਹਿੱਤ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਕੇਂਦਰੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੰਤਰਾਲੇ, ਜੰਗਲਾਤ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਤਬਦੀਲੀ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਗਠਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਰਾਵਲੀ ਦੀ ਸਰਵ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਘੜਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 

      ਪਰ ਇਸ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਅਪੂਰਨ ਤੇ ਤੱਥ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਪੋਰਟ ਆਪ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਜ਼ਮੀਨੀ ਤਲ ਤੋਂ ਉਚਾਈ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਤੇ ਗੈਰ-ਵਾਜਿਬ ਹੈ ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਪੇਸ਼ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਮੇਟੀ ਆਪ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਚਾਰ ਰਾਜਾਂ ਕੋਲ ਅਰਾਵਲੀ ਪਰਬਤ ਮਾਲਾ ਬਾਰੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੂਝ ਬੂਝ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਸਮਝ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅਰਾਵਲੀ ਹੇਠਲੇ ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਬਾਰੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਸਮਝ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ਹੈ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ ਇਹ ਸਮਝ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।" ਇਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, " ਸਿਰਫ ਉਚਾਈ ਤੇ ਢਲਾਣ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾਕੇ ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਖਰੇਵਾਂ ਕਰਨਾ, ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ 'ਚ ਕਹਿਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹਨਾ 34 ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਾਵਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜੀ ਖਿੱਤੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜੀ ਮੈਦਾਨੀ ਖਿੱਤੇ ਆਪਣੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਬਣਤਰ ਕਾਰਨ ਅਰਾਵਲੀ ਕਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਉਚਾਈ ਤੇ ਢਲਾਣ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਫਾਰਮੂਲੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਇਕਸਾਰ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਘੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।" (ਫਰੰਟਲਾਇਨ 22 ਦਸੰਬਰ) ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ 'ਚ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਉਪਰੋਕਤ ਨਿਰਖ ਨੂੰ ਅੱਖੋਂ ਪਰੋਖੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਇਸਨੇ ਜੰਗਲ ਸਰਵੇ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਤੇ ਉਪਰੋਕਤ ਕਮੇਟੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚੋਂ ਉਪਰੋਕਤ ਨੂੰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੁਣਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਇਲਾਕੇ ਅਰਾਵਲੀ 'ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਦਾ ਅਧਾਰ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਨਣ ਦੀ ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਖੇਚਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਜਿਹਾ ਗੰਭੀਰ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਮਾਹਰਾਂ, ਜਲਵਾਯੂ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਗਠਨਾਂ ਤੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾ ਤੇ ਇਸ ਖਿੱਤੇ 'ਚ ਵਸਦੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਰ ਵਜੋਂ ਇਸ ਸੁਣਵਾਈ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜਤਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਖ਼ਦਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਗੌਲਿਆਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਦਾਲਤੀ ਫੈਸਲਾ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਕੀਕਤ  ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੈ ਉਥੇ ਇਸਦੇ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਤਰੀਕਾਕਾਰ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਪਲੂਸ ਮੀਡੀਏ ਵਲੋਂ ਤੱਟ ਫੱਟ ਇਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ, ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਪਿਛਲੇ ਮੁਨਾਫ਼ਾਮੁਖੀ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੰਤਰੀ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਖਣਨ ਦੇ ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਲਾਇਸੈਂਸ ਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਇਸ ਖਿੱਤੇ ਚ ਕੇਵਲ 0.19 % ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਖਣਨ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜਦੋਂਕਿ ਵਾਤਾਵਰਨ ਕਾਰਕੁੰਨ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਖਣਨ ਕਾਰਨ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਤਬਾਹੀ ਬਾਰੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੱਥਾਂ ਸਹਿਤ ਅਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। 

ਇਹਨਾਂ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਭਰ ਅੰਦਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਮੁੱਚੇ ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਚਲਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਦੇਖਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। 

ਅੱਜ ਦੇਸੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਘਰਾਣਿਆ, ਖਾਸ ਕਰ ਮੌਜੂਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਅੰਬਾਨੀ, ਅਡਾਨੀ ਆਦਿ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ, ਜਲ, ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਦੁਰਲੱਭ ਕੁਦਰਤੀ ਖਣਿਜਾਂ ਨੂੰ ਕਬਜੇ ਹੇਠ ਕਰਨ ਤੇ ਇਹਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮਣਾਂ ਮੂੰਹੀ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਹੜੱਪਣ ਦੀ ਦੌੜ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਚੋਂ ਕੋਲਾ, ਲੋਹਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖੀਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਕਗਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਜਾੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਸਾਮ, ਮਣੀਪੁਰ ਵਰਗੇ ਖਿੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ੇ ਲਈ ਜੰਗਲਾਤ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਦਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਲੇਹ ਲੱਦਾਖ ਵਰਗੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਅੰਬਾਨੀਆਂ, ਅਡਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹੀ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ੇ ਲਈ ਧਾਰਾ 370 ਮਨਸੂਖ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਦਮ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਾਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਲੁਟਾਉਣ ਦੀਆਂ ਉਦਾਰੀਕਰਨ, ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੋਮਿਆਂ, ਬਨਸਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਰਾਵਲੀ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਮਲਾ ਇਸੇ ਦੀ ਅਗਲੀ ਕੜੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਜਾੜਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਹਮਲੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਬਿਗੁਲ ਵਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਤੇ ਸਾਂਝੇ ਹੱਲੇ ਦੀ ਇਸ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਅਰਾਵਲੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਜੱਦੋ ਜਹਿਦ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।। --0--

ਪ੍ਰਾਪਤ ਖਬਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੈਂਬਰੀ ਬੈਂਚ ਨੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਮਲਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਮਾਹਰਾਂ ਤੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾ ਦੇ ਖ਼ਦਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਕੂਮਤ, ਇਸਦੇ ਪਾਲਤੂ ਮੀਡੀਆ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਕੁਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀ ਫੂਕ ਵੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਪੈਰਵਾਈ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਪਰ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਉੱਪਰ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਦੀ ਅੱਖ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਕਦਮਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਹੈ।

   ਡੂੰਘੇ ਹੁੰਦੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ:

    ਡੂੰਘੇ ਹੁੰਦੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ: 
ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਗੈਰ-ਬਰਾਬਰੀ ਸਿਖਰਾਂ ਵੱਲ





ਜੋਕੇ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਮੱਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁਲਕਾਂ 'ਚ ਜੰਗਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਸਾਮਰਾਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਅੰਦਰ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਪਸਾਰੇ ਲਈ ਆਪਸ  ਵਿੱਚ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਬਕਾ ਬਸਤੀਆਂ ਤੇ ਅਧੀਨ ਮੁਲਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਵ-ਬਸਤੀਆਨਾ ਲੁੱਟ 'ਚ ਜਕੜੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹਰ ਹੀਲਾ ਵਰਤ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਛੜੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਘੱਟ ਵਿਕਸਤ ਮੁਲਕਾਂ ਅੰਦਰ ਅਮਰੀਕੀ ਸਾਮਰਾਜੀਏ ਥਾਂ ਥਾਂ ਫੌਜੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਕੂਮਤਾਂ ਪਲਟਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਮੁਲਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਕਮ ਜੁੰਡਲੀਆਂ ਪਿਛਲੇ ਇੱਕ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਲੋਕ ਰੋਹ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਕਮ ਜੁੰਡਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਅੰਨੀ ਲੁੱਟ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਗਰੀਬੀ, ਭੁੱਖ ਮਰੀ ਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਫੈਲਣ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ 'ਚੋਂ ਉਪਜਦੇ ਲੋਕ ਰੋਹ ਦਾ ਸੇਕ ਇਹਨਾਂ ਲੁਟੇਰੀਆਂ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਨੂੰ ਲੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰ ਜੰਗਾਂ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਫੈਲਦੀ ਪਸਰਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੌਜੂਦਾ ਲੁਟੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਾਮਰਾਜੀ ਆਰਥਿਕ ਨਿਜ਼ਾਮ ਹੈ। ਹੋਰ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਇਸ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੇ ਸੰਕਟ ਆਰਥਿਕ ਹਨ। ਹੋਰ ਤੋਂ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਪਸਾਰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਇਹਨਾਂ ਸੰਕਟਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇਸ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੁੱਟ ਦੇ ਦਸਤੂਰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਮੋਈ ਹੋਈ ਹੈ। 

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਲੁੱਟ ਇਸ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦਾ ਵਜੂਦ ਸਮਾਇਆ ਦਸਤੂਰ ਹੈ। ਅਜੋਕੇ ਦੌਰ 'ਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਾਮਰਾਜੀ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਅੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ ਦੀ ਵੰਡ ਨੂੰ ਅਣਸਾਵੀਂ ਕਰਨ ਪੱਖੋਂ ਸਿਖਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਣਸਾਵਾਂਪਣ ਪਹਿਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਦਸ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਅਮੀਰਾਂ ਕੋਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕੁੱਲ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ 75% ਹੈ। ਜਦ ਕਿ ਹੇਠਲੇ 50 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਕੋਲ ਸਿਰਫ 2% ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ 0.001% ਲਗਭਗ 60 ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਬਪਤੀਆਂ ਕੋਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੱਧ ਬਣਦੇ ਗਰੀਬ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਇਦਾਦ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਦਸ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੀ ਆਮਦਨ ਸਮੁੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਦਾ 50% ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਦੀ ਹੈ। 

ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਉੱਪਰਲੇ 10 % ਕੋਲ ਆਮਦਨ ਦਾ 58% ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਦ ਕਿ ਹੇਠਲੇ 50% ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ 'ਚੋਂ ਸਿਰਫ 15% ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਰਲੇ 10% ਅਮੀਰਾਂ ਕੋਲ ਮੁਲਕ ਦੀ ਕੁੱਲ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ 65% ਹਿੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 

ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਇਹ ਅਣਸਾਂਵੀਂ ਹਾਲਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਗਰੀਬ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਮਰਾਜੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਅਮਰੀਕਾ ਅੰਦਰ ਵੀ ਉੱਪਰਲੇ 10% ਦੀ ਆਮਦਨ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ 45 ਤੋਂ 47% ਤੱਕ ਹੈ ਜਦ ਕਿ ਹੇਠਲੇ 50% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਲਕ ਦੀ ਆਮਦਨ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ 13 ਤੋਂ 14 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੱਕ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਅੰਦਰ ਉੱਪਰਲੇ 10% ਦੀ ਮੁਲਕ ਦੀ ਕੁੱਲ ਜਾਇਦਾਦ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ 70 ਤੋਂ 75% ਹੈ। ਮੁੜ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਮੁਲਕ ਰੂਸ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹਾਲਤ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਹੀ ਹੈ। ਰੂਸ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ 10% ਦੀ ਮੁਲਕ ਦੀ ਆਮਦਨ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ 46 ਤੋਂ 48% ਹੈ ਜਦਕਿ ਹੇਠਲੇ 50% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਲਕ ਦੀ ਆਮਦਨ ਅੰਦਰ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ 17 ਤੋਂ 18% ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ 'ਤੇ ਨਵੀਂ ਆਰਥਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਉਭਰ ਰਹੇ ਮੁਲਕ ਚੀਨ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਥੇ ਵੀ ਉੱਪਰਲੇ 10% ਦੀ ਆਮਦਨ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ 41 ਤੋਂ 43% ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਹੇਠਲੇ 50% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ 15 ਤੋਂ 17% ਬਣਦੀ ਹੈ। 

ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦੀ ਇਹ ਘੋਰ ਅਣਸਾਂਵੀਂ ਵੰਡ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨਿਚੋੜ ਲਈ ਗਈ ਆਮਦਨ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਅੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਸਾਰਾ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਉਸਰ ਰਹੇ ਧੌਲਰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜੂਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਆਤੁਰ ਹੋ ਰਹੀ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਈ, ਇਹ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਸਾਮਰਾਜੀ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੀ ਮੂੰਹ ਬੋਲਦੀ ਹਕੀਕਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਘਟੀ ਹੋਈ ਖਰੀਦ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁ ਕੌਮੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲ ਦੀ ਵਿੱਕਰੀ ਅੰਦਰ ਖੜੋਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਖੜੋਤ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਸਾਮਰਾਜੀ ਮੁਲਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਟਰੋਲ 'ਚ ਲੈਣ ਲਈ ਭਿੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸੰਕਟਾਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਓਹੜ ਪੋਹੜ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਰਹੀ ਗ਼ੈਰ-ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਹਾਲਤ ਅੰਦਰ ਇਸ ਦੇ ਝਲਕਾਰੇ ਦਿਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸਿਖਰਾਂ ਛੋਹ ਰਹੀ ਇਸ ਗ਼ੈਰ-ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬਰਾਬਰੀ ਭਰੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉਸਾਰਨ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦੇ ਬੀਜ ਸਮੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ ਇਨਕਲਾਬੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਗ਼ੈਰ-ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਕਰਕੇ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਸੋਮਿਆਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। --0--