ਸੁਰਖ ਰੇਖਾ ਦਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਹੁਣ ਸੁਰਖ ਲੀਹ ਹੋਵੇਗਾ SURKH REKHA renamed as SURKH LEEH

*    

ਸੁਰਖ ਰੇਖਾ ਦਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਹੁਣ ਸੁਰਖ ਲੀਹ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੰਕ ਵਜੋਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤਾਰੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਕ 26 ਸਤੰਬਰ, 2015 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸੰਪਾਦਕ ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ,ਨਕੱਈ ਵਾਲੀ ਪਹੀ,
ਪੁੱਡਾ ਕਲੋਨੀ, ਗਾਂਧੀ ਨਗਰ, ਰਾਮਪੁਰਾ ਫੂਲ,
ਪਿਨ: 151103 ਜਿਲ੍ਹਾ ਬਠਿੰਡਾ।

 

*   

SURKH REKHA has now been renamed as SURKH LEEH. Its first issue is coming out on September 26^th as a special issue on the phenomenon of suicides in agricultural sector.

Editor – Jaspal Jassi, Nakkai Wali Pahi,

PUDA Colony, Gandhi Nagar,

Rampura Phul, 151103,

Distt. Bathinda (Punjab)

 

                                                        

Nazar Singh Boparai is now Out of SURKH REKHA PUBLICATIONS

Nazar Singh Boparai is now

Out of SURKH REKHA PUBLICATIONS
(for all Concerned)

It is to be registered by all the readers of SURKH REKHA PUBLICATIONS that Sh. Nazar Singh Boparai has left the institution and dissociated himself with its views. He has lost all his faith in the foundations of the understanding which culminated in unity and merger of SURKH REKHA and INKALABI JANTAK LEEH into a single unified Communist Revolutionary publication in 1994. The derailed individual has taken his own course and is no more part of the SURKH REKHA family.

After withdrawing his services as part of the technical – managerial staff of the publication, he has declared himself the “acting editor” of the magazine SURKH REKHA in a self-styled manner. He is misusing the technical point that the ownership of the magazine is in his name. As everyone knows SURKH REKHA is not a personal publication. It has been run collectively by the institution based on definite political understanding irrespective of any legal technicalities. By leaving the SURKH REKHA institution, which is well recognized through its policies, and by loosing political faith in its policies, the comrade has lost the political claim of its name and legacy.

However, the comrade has taken a sorry course to create legal technical hurdles for SURKH REKHA publications. In a situation of utter rejection of his act as well as the thinking in wider SURKH REKHA spheres, the derailed comrade has desperately turned to the only available straw i.e. the claim of so called technical legal ownership, for preaching his own different thinking in the name of SURKH REKHA (what shape this thinking ultimately takes is not yet certain). In an attempt to falsely attach his upturned personal thinking to the popular legacy of SURKH REKHA, he is avoiding, in a calculated manner, the open rejection of the paper’s policies. 

Through these columns, we inform all concerned, not to take from now any publications by Nazar Singh, singly or jointly with anyone, as representing the understanding of the same SURKH REKHA which they know up to now. To keep the dust clear, the institution had already decided to rename the magazine. The comrade was duly informed. There was a suggestion and offer to share the decision properly with readers, through columns of SURKH REKHA itself. Such an amicable joint sharing by the editorial board and the technical owner would have avoided the confusion. But the adamant comrade has virtually turned down this suggestion by declaring himself an “acting editor” and even bringing an issue with false claim of continuity of the SURKH REKHA series.

On behalf of thoroughly unified SURKH REKHA family, the SURKH REKHA renamed, but with preserved policy content, will reach you soon.

With Revolutionary Greetings!

                                                                                     JASPAL JASSI EDITOR   

Date – 03 Sept., 2015                                       AMOLAK SINGH ex-EDITOR     

ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਅਦਾਰੇ ਨਾਲ ਬੋਪਾਰਾਏ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੂਚਨਾ

ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਦਾਰੇ ਨਾਲ

ਹੁਣ ਨਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘ ਬੋਪਾਰਾਏ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪਾਠਕ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੂਚਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘ ਬੋਪਾਰਾਏ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦਾਰਾ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਹੁਣ ਉਨ•ਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। 

1994 'ਚ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਸਿਆਸੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਅਸੂਲੀ ਸਾਂਝ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਜਨਤਕ ਲੀਹ ਦੇ ਅਦਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਕਦਮ ਲਿਆ ਸੀ। ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ 'ਚ ਇਹ ਅਸੂਲੀ ਏਕਤਾ ਹੋਰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਇਸ ਅਸੂਲੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਸਮੁੱਚਾ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਸਥਾਪਤ ਸਮਝ ਦੁਆਲੇ ਇਕਮੁੱਠ ਹੈ। ਪਰ ਨਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘ ਬੋਪਾਰਾਏ ਨੇ ਇਸ ਸਮਝ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰਸਤਾ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।

1994 'ਚ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋਏ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਅਦਾਰੇ ਨੇ ਪਰਚੇ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਲਈ ਨਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘ ਬੋਪਾਰਾਏ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਦਾਰਾ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਬੂਲ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਅਮੋਲਕ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਦੋਹਾਂ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵਰਿ•ਆਂ ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਤਾਰੇ ਅਤੇ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਘੇਰੇ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਮੌਕੇ ਇਸ ਅਸੂਲੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਪੁਰਜੋਸ਼ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਡਟਵੀਂ ਇਕਮੁੱਠ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ 'ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਤਸੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਦਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼੍ਰੀ ਬੋਪਾਰਾਏ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ 'ਚ ਤਕਨੀਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਖੜ•ੀਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਅਫ਼ਸੋਸਨਾਕ ਰਾਹ ਪੈ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਪਰਚਾ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਚਲੇ ਆ ਰਹੇ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਅੰਕ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਅਦਾਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ ਪਰਚਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲੋਂ 1994 ਤੋਂ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਬੋਪਾਰਾਏ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦਾ ''ਐਕਟਿੰਗ ਸੰਪਾਦਕ'' ਐਲਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫਿਲਹਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਘਚੋਲੇ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ 1994 ਤੋਂ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਅਦਾਰੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।

ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚੋਂ ਮੁਕੰਮਲ ਨਿਖੇੜੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਾਜਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਦਮ ਲੈਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਨਿਰੋਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਰਚੇ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਲਾਹਾ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਪਰਚੇ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਮਕਬੂਲੀਅਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸਵੰਦ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਭਾਰਤੀ ''ਨਿਆਂਪਾਲਿਕਾ'' ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਕਿ ਪਰਚੇ ਦੀ ਤਕਨੀਕੀ ਮਾਲਕੀ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਮੂਹਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਅਮਾਨਤ ਹੈ। ਇਸ ਅਮਾਨਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਧਿਕਾਰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੁਖ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਸਥਾਪਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ 'ਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬੋਪਾਰਾਏ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਲੀਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤਹਿ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਵੱਖਰੇ ਪਰਚੇ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। 

ਇਸੇ ਵਜ•ਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰਚਾ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਖਰੇਵਾਂ ਆ ਜਾਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਚਿਆਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪਾਠਕਾਂ ਤੱਕ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼੍ਰੀ ਬੋਪਾਰਾਏ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਂ ਜੀਹਦੇ ਨਾਲ ਮਰਜ਼ੀ ਰਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਲਈ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬੇਕਾਬੂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।

ਖੈਰ! ਜੋ ਨਾਜਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਚੜਿ•ਆ, ਉਹਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹਾਸਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸਾਡਾ ਸਰੋਕਾਰ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮਈ-ਜੂਨ, 2015 (ਅੰਕ-3) ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਜਾਰੀ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਾਡਿਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤਰਜਮਾਨ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਬੋਪਾਰਾਏ ਵੱਲੋਂ ਖੜ•ੀ ਕੀਤੀ ਤਕਨੀਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਲਾਂਭੇ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ, ਸਿਆਸਤ ਅਤੇ ਲੀਹ ਬਦਲਵੇਂ ਨਾਮ ਹੇਠ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਹੋਵੇਗੀ। ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦਾ ਅਗਲਾ ਅੰਕ ਏਸੇ ਮਹੀਨੇ ਬਦਲਵੇਂ ਨਾਮ ਹੇਠ ਪਾਠਕਾਂ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਿਹਤਰ ਮਿਆਰ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਵਡੇਰੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਮੁਖ਼ਾਤਬ ਹੋਵਾਂਗੇ।

ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਭਨਾਂ ਮਕਸਦਾਂ ਲਈ ਸੁਰਖ਼ ਰੇਖਾ ਦੇ ਮਈ-ਜੂਨ ਅੰਕ 'ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਫੋਨ ਨੰਬਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਸਭਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਸੂਚਨਾ ਵਸੀਲਿਆਂ (ਫੇਸਬੁੱਕ, ਵਟਸਐਪ, ਈਮੇਲ, ਬਲਾਗ, ਐਸ. ਐਮ. ਐਸ. ਆਦਿ) ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਪਾਠਕ ਘੇਰੇ ਤੱਕ ਪੁੱਜਦੀ ਕਰਨ 'ਚ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਨਕਲਾਬੀ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ!

   ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ – ਸੰਪਾਦਕ
ਅਮੋਲਕ ਸਿੰਘ – ਸਾਬਕਾ ਸੰਪਾਦਕ 

Orbit Bus Issue - Need to put forward genuine class stand on the issue

True Character of Big Transport Business Laid Bare

Revolutionary Forces Need 

to Put Forward a Genuine Class Stand

Surkh Rekha Title (Jan-Feb. 2015)

ਸੰਘ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਹਿਰ

ਸੰਘ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਹਿਰ
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਅਖੌਤੀ ''ਸੰਘ ਪਰਿਵਾਰ'' ਦੀਆਂ ਅੰਗ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ— ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ., ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ, ਬਜਰੰਗ ਦਲ, ਜਨ ਜਾਗਰਣ ਮੰਚ ਵਗੈਰਾ ਵੱਲੋਂ ''ਘਰ ਵਾਪਸੀ'' ਦੇ ਫੱਟੇ ਓਹਲੇ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀ ਗੈਰ-ਹਿੰਦੂ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰੀ ਹਿੰਦੂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਢੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਅਤੇ ਦਲਿਤ ਇਸਾਈਆਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਿੰਦੂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਧੌਂਸਬਾਜ਼ੀ ਵਰਗੇ ਸਭ ਹਰਬੇ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਰਲੀਮਾਨੀ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਅੰਦਰ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਖੂਬ ਉਛਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰਕੂ ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਜਬਰੀ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹਣ ਲਈ ਕੋਈ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮੋਦੀ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਸਬੰਧੀ ਪੂਰੀ ਢੀਠਤਾਈ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਖੌਤੀ ''ਹਿੰਦੂਤਵਾ'' ਦੀਆਂ ਆਲੰਬਰਦਾਰ ਇਹਨਾਂ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਅਖਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਫਿਰਕੂ ਹਮਲਾਵਰ ਰੁੱਖ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਵਰਤਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂਜਾਰੀ ਫਿਰਕੂ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਜਾਰੀ, ਪਰ ਚੱਕਵਾਂ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਹਿੰਦੀ, ਹਿੰਦੂ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਯਾਨੀ ਹਿੰਦੂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ/ਕੌਮਵਾਦ ਦੀਆਂ ਝੰਡਾਬਰਦਾਰ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਬੋਲੀ (ਹਿੰਦੀ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ), ਇੱਕ ਧਰਮ (ਹਿੰਦੂ) ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੌਮ (ਹਿੰਦੂ ਕੌਮ) ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨੀ ਹਨ। ਇਹ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਪਿਛਾਂਹਖਿੱਚੂ ਅਤੇ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਰਸਮਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਿੱਥਾਂ-ਮਨੌਤਾਂ ਨੂੰ ''ਹਿੰਦੁਤਵ'' ਦੇ ਚੋਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੇ ਅਖੌਤੀ ਕੌਮੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦਾ ਵਜੂਦ, ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਦਰਜਨਾਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਰਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਸਭ ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰੀ ''ਹਿੰਦੂਤਵ'' ਦੀ ਅਧੀਨਗੀ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਮੋਣ ਦਾ ਭਰਮ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭਨਾਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਅਖੌਤੀ ਹਿੰਦੂ ਕੌਮਵਾਦ ਵਿੱਚ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਭਰਮ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਸਭਨਾਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਖੌਤੀ ਹਿੰਦੂਤਵ ਸਭਿਆਚਾਰ ਠੋਸਣ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਉਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਫਿਰਕੂ ਲਾਣਾ ਇੱਕ ਫਿਰਕੂ ਫਾਸ਼ੀ ਏਜੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦਮ-ਬ-ਕਦਮ ਇਸ ਏਜੰਡੇ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਣ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਲੱਗਭੱਗ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1990 ਵਿੱਚ ਐਲ.ਕੇ. ਅਡਵਾਨੀ ਦੀ ਰੱਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ 6 ਦਸੰਬਰ 1992 ਨੂੰ ਬਾਬਰੀ ਸਮਜਿਦ ਢਾਹ ਕੇ ਰਾਮ ਮੰਦਰ ਉਸਾਰਨ ਦੀ ਸੁਰ ਉੱਚੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਸ ਫਿਰਕੂ ਲਾਣੇ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਏਜੰਡੇ 'ਤੇ ਅਮਲਦਾਰੀ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇ ਤੇਜੀ ਫੜੀ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਫਿਰਕੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਸਿਆਸੀ-ਵਿੰਗ ਭਾਰਤੀ ਜਨਤਾ ਪਾਰਟੀ ਵੱਲੋਂ ਵਿੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਵਿੱਢੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਭਨਾਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਫਿਰਕੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮਲਾਵਰ ਰੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬਾਬਰੀ ਮਸਜਿਦ ਢੁਹਣ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਰਾਮ ਮੰਦਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਅਡਵਾਨੀ ਦੀ ਰੱਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਮਾਮਲਾ ਰਾਮ ਸੇਤੂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਗੋਧਰਾ ਰੇਲ ਕਾਂਡ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਸਾਂਝਾ ਸਿਵਲ ਕੋਡ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਸਬੰਧੀ ਧਾਰਾ 370 ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਦਾ ਹੋਵੇ— ਇਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂਲ ਦੇਣ ਪਿੱਛੇ ਇਸ ਫਿਰਕੂ ਲਾਣੇ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਫਿਰਕੂ ਪਾਲਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਉਗਾਸਾ ਦੇਣਾ, ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਹਿੰਦੂ ਵਸੋਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂਤਵ ਦੀ ਫਿਰਕੂ ਜਨੂੰਨੀ ਪਾਹ ਚਾੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇੱਕਜੁੱਟ ਕਰਨਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਫਿਰਕੂ ਜਨੂੰਨੀ ਗਰੋਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣਾ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤਜ਼ਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਉਂ ਜਬਰੀ ਅਖੌਤੀ ਹਿੰਦੂਤਵ ਦੀ ਅਧੀਨਗੀ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਫਿਰਕੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਸਲਿਮ ਅਤੇ ਇਸਾਈ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਭੜਕਾਈਆਂ ਫਿਰਕੂ ਕਤਲੇਆਮ ਅਤੇ ਮਾਰਧਾੜ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਫਿਰਕੂ ਹਮਲਾਵਰ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਡਵਾਨੀ ਦੀ ਰੱਥ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਖਿਲਾਫ ਭੜਕਾਈ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਸਾ, ਉੜੀਸਾ ਦੇ ਕੰਧਮਾਲ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਾਧ ਦੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਾਈ ਭਾਈਚਾਰੇ ਖਿਲਾਫ ਭੜਕਾਈ ਮਾਰਧਾੜ, ਇਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਸਟੇਨਜ਼ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮ ਕਾਰਵਾਈ, 2002 ਵਿੱਚ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬੱਚਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਰਚਾਇਆ ਵਹਿਸ਼ੀ ਕਤਲੇਆਮ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਯੂ.ਪੀ. ਦੇ ਮੁਜੱਫਰਨਗਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ ਫਿਰਕੂ ਧਾਵਾ ਤੇ ਕਤਲੇਆਮ ਆਦਿ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਲੜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਦਾ ਮੂੰਹ-ਫੱਟ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੋਗੜੀਆ ਇਹਨਾਂ ਕਤਲੇਆਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰੇਆਮ ਇਕਬਾਲ ਕਰਦਿਆਂ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸੇ ਹਿੰਦੂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਜਾਨ ਸਿਰਫ ਗੈਰ-ਹਿੰਦੂ ਫਿਰਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਪਈ ਹੈ।
2014 ਦੀਆਂ ਪਾਰਲੀਮਾਨ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੀ.ਜੇ.ਪੀ. ਅਤੇ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਸਮੇਤ ਸਭਨਾਂ ਹਿੰਦਤਵੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਮਹਲਾਵਰ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤੇਜੀ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੁਲਕ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਕੂ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਛੱਟਾ ਦੇਣ, ਫਿਰਕੂ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਲਭ ਭਾਈ ਪਟੇਲ ਦੀ ਫਿਰਕੂ ਸਖਸ਼ੀਅਤ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਦੀ ਏਕਤਾ ਤੇ ਅਖੰਡਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਉਭਾਰਨ ਲਈ ''ਸਟੈਚਿਊ ਆਫ ਯੂਨਿਟੀ'' (ਏਕਤਾ ਦਾ ਬੁੱਤ) ਲਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੁਲਕ ਭਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਉਣ, ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ-ਧਮਕਾਉਣ ਅਤੇ ਮਾਰ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣ, ਫਿਰਕੂ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂਲ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰਕੂ ਪਾਲਾਬੰਦੀ ਦੇ ਅਮਲ ਨੂੰ ਤੇਜ ਕਰਨ ਵਗੈਰਾ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕਦਮ ਤੇਜ਼ੀ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਲਈ ਉਮੀਦਵਾਰ ਸ਼ਾਕਸ਼ੀ ਮਹਾਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਬਿਆਨ ਦਾਗਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮੋਦੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਵੋਟ ਨਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਵਲੋਂ ਯੂ.ਪੀ. ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਯਾਨੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਯੂ.ਪੀ.ਏ. ਦੀ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰ ਖਿਲਾਫ ਜਨਤਕ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਲਾਹਾ ਖੱਟਦਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਫਿਰਕੂ ਪਾਲਾਬੰਦੀ ਦੇ ਅਮਲ ਨੂੰ ਝੋਕਾ ਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਭਾਜਪਾ ਪਾਰਲੀਮਾਨੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਕੇਂਦਰੀ ਹਕੂਮਤ 'ਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਲਾਣੇ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚੜ੍ਹ ਮੱਚੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਾਣੇ ਵੱਲੋਂ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾਵਰ ਰੁੱਖ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਖੌਤੀ ''ਘਰ ਵਾਪਸੀ'' ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ/ਅਸਿੱਧੇ ਜਬਰੀ ਹੱਥਕੰਡਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਐਲਾਨੀਆ ਮੁਲਕ ਵਿਆਪੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਆਗਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਖਿਲਾਫ ਫਿਰਕੂ ਨਫਰਤ ਨੂੰ ਪਲੀਤਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਰਾਜ ਮੰਤਰੀ ਸਾਧਵੀ ਨਿਰੰਜਣ ਜਿਓਤੀ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਿਆਂ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ''ਰਾਮਜ਼ਾਦੇ'' ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ''ਹਰਾਮਜ਼ਾਦੇ'' ਤੱਕ ਗਰਦਾਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਸਿੰਘਲ ਅਤੇ ਬੀ.ਜੇ.ਪੀ. ਐਮ.ਪੀ. ਸ਼ਾਕਸ਼ੀ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਿੰਦੂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚਾਰ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਨਸੀਹਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਮੋਹਨ ਭਾਗਵਤ ਵੱਲੋਂ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਮੁਲਕ ਕਹਿੰਦਿਆਂ, ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂਤਵ ਦੀ ਅਧੀਨਗੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮੋਦੀ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਬਾਰੇ ਸਾਜਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਵੱਟਦਿਆਂ, ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਾਹਰਾ ਸ਼ਹਿ ਤੇ ਛੱਤਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਉਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠਲੀ ਕੇਂਦਰੀ ਹਕੂਮਤ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਦੀਆਂ ਸੂਬਾਈ ਹਕੂਮਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧਯੁੱਗੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਮਿਥਾਂ-ਮਨੌਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਹਿੰਦੂ ਮੂਲਵਾਦ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਬਲ ਬਖਸ਼ਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਲਾਣੇ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਈ ਅਤੇ ਭਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੋਂਦ 'ਤੇ ਫਾਸ਼ੀ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ 'ਤੇ ਨੰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਜਾਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਜਮਹੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਇਉਂ, ਇਹ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਅੰਦਰ ਅਸੁਰੱਖਿਆ, ਡਰ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਵਿਚਰਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਬੋਲੀਆਂ, ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਪਛਾਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ, ਭਾਰਤ ਇੱਕ ਬਹੁਕੌਮੀ ਮੁਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਜਨਾਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਵਿਕਸਤ ਅਤੇ ਘੱਟ-ਵਿਕਸਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਕਾਬਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਕਬਾਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਪਛਾਣਾਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਬਿਕ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗਭੱਗ 200 ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ''ਹਿੰਦੂਤਵ'' ਦੇ ਫਿਰਕੂ ਫਾਸ਼ੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀਆਂ ਝੰਡਾਬਰਦਾਰ ਇਹ ਫਿਰਕੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦਾ ਲਾਣਾ ਨਾ ਸਿਰਫ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰਨਾਂ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਅਤੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਮੁਲਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁ-ਕੌਮੀ ਮੁਲਕ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਤੇ ਕਬਾਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਹੈਸੀਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਤੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਇੱਕ ਬੋਲੀ, ਇੱਕ ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰ/ਕੌਮ ਦੇ ਫਾਸ਼ੀ ਜਨੂੰਨੀ ਸੋਚ ਦੀਆਂ ਐਨਕਾਂ 'ਚੋਂ ਦੇਖਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀਆਂ, ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਕਬਾਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਹਕੀਕਤ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਲਾਣੇ ਦੀ ਇਹ ਫਿਰਕੂ ਹਮਲਾਵਰ ਮੁਹਿੰਮ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਹਿਮ ਭਖਵੇਂ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਜਮਾਤੀ-ਜਨਤਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੋਂ ਭਟਕਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਮਾਤੀ/ਤਬਕਾਤੀ, ਭਰਾਤਰੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਚੀਰਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਫਿਰਕ ਲੀਹਾਂ 'ਤੇ ਵੰਡਣ ਦੀ ਵਜਾਹ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਰਤਾਨਵੀ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫਿਰਕੂ ''ਦੋ ਕੌਮੀ ਸਿਧਾਂਤ'' (ਟੂ ਨੇਸ਼ਨ ਥਿਊਰੀ) ਦਾ ਪੱਤਾ ਖੇਡਦਿਆਂ ਹੀ ਮੁਲਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਕੌਮਾਂ (ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਅਤੇ ਬੰਗਲਾ ਕੌਮ) ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਕਤਲੇਆਮ ਭੜਕਾ ਕੇ ਕੌਮੀ ਮੁਕਤੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਘਾਤਕ ਸੱਟ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ।
ਫਾਸ਼ੀ ਅਰਥ-ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਮੋਈ ਇਸ ਫਿਰਕੂ ਫਾਸ਼ੀ ਹਮਲਾਵਰ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਉਸ ਵਕਤ ਝੋਕਾ ਲਾਉਣ ਦਾ ਅਮਲ ਤੇਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਮਰਾਜੀ ਅਰਥਚਾਰਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤੀ ਅਰਥਚਾਰਾ ਸੰਕਟ ਝਟਕਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਖੌਤੀ ਆਰਥਿਕ ਸੁਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਗ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਸ ਸੰਕਟ ਦਾ ਭਾਰ ਮੁਲਕ ਦੀ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਜਨਤਾ 'ਤੇ ਲੱਦਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮੋਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵੱਲੋਂ ''ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਣਾਓ'' ਦਾ ਬੈਨਰ ਲਾ ਕੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਲਾਣੇ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਦੇ ਦੌਲਤ-ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਕਿਰਤ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਲੁੱਟਣ ਦੇ ਹੋਕਰੇ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇਬੰਦ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਗੂਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੇਬਰ ਕਾਨੂੰਨ ਬਦਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਐਲਾਨੀਆਂ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਦਾ ਫਸਤਾ ਵੱਢਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕੈਂਚੀ ਫੇਰਨ ਦੇ ਕਦਮ ਐਲਾਨੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਆਰਡੀਨੈਂਸ ਰਾਹੀਂ ''ਜ਼ਮੀਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਾਨੂੰਨ 2013..'' ਨੂੰ ਸੋਧਦਿਆਂ, ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਘਰਾਣਿਆਂ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਖਣਿਜ ਪਦਾਰਥਾਂ 'ਤੇ ਝਪਟਣ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਵੇ ਮਾਤਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਵੀ ਫਸਤਾ ਵੱਢਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ;, ਜਦੋਂ ਕੋਲਾ ਖੇਤਰ, ਰੇਲਵੇ, ਫੌਜੀ ਸਾਜੋਸਮਾਨ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ, ਬੈਂਕਿੰਗ ਤੇ ਬੀਮਾ ਖੇਤਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਲਾਣੇ ਮੂਹਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰੋਸਣ ਲਈ ਰੱਸੇ ਪੈੜੇ ਵੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਸੰਕਟ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਤੋਂ ਨਾਬਰੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਦੂ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਾਲੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕੰਜਾ ਕਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਦੀ ਪੈੜ ਨੱਪਣ ਲਈ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਿਆ-ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ''ਵੱਖਵਾਦ, ਅੱਤਵਾਦ ਅਤੇ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਅੱਤਵਾਦ'' ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਲੱਗਭੱਗ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀ ਜਨਤਾ 'ਤੇ ਵਿੱਢੇ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਨੀਮ-ਫੌਜੀ ਹੱਲੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅਸਰਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰਕੂ ਹਮਲਾਵਰ ਮੁਹਿੰਮ ਜਿੱਥੇ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤੀ ਆਰਥਿਕ ਹੱਲੇ ਅਤੇ ਜਬਰ ਦੇ ਦੋਧਾਰੀ ਹੱਲੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਅਹਿਮ ਤੇ ਭਖਵੇਂ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਜਮਹੂਰੀ ਸਿਆਸੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਮਾਤੀ੍ਰ
੍ਰ/ਤਬਕਾਤੀ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਏਕਤਾ ਦੇ ਜੜ੍ਹੀਂ ਤੇਲ ਦੇਣ ਅਤੇ ਇਉਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾੜਨ-ਖਿੰਡਾਉਣ ਅਤੇ ਨਕਾਰਾ-ਨਿਤਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵੱਲ ਸੇਧਤ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਦੂਰਗਾਮੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਾਮਰਾਜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਝੋਲੀਚੁੱਕ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਲਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਬਰੀ ਠੋਸੀ ਮੁਲਕ ਦੀ ਅਖੌਤੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤਾ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਮੂਲਵਾਦ ਦੀ ਉਪਜ ਨਕਲੀ ਹਿੰਦੂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਦਾ ਠੁੰਮ੍ਹਣਾ (ਆਧਾਰਾ) ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਇਨਕਲਾਬੀ ਜਮਹੂਰੀ, ਲੋਕ-ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਖਰੀਆਂ ਦੇਸ਼ਭਗਤ, ਕੌਮਪ੍ਰਸਤ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਰਪੱਖ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਤਾਕਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਰੋਕਤ ਜ਼ਿਕਰ ਅਧੀਨ ਫਿਰਕੂ ਮੁਹਿੰਮ ਭਖਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹਿਮ ਤੇ ਭਖਵੇਂ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਜਮਹੂਰੀ-ਸਿਆਸੀ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾੜਕੂ ਤੇ ਵਿਸਾਲ ਜਨਤਕ ਘੋਲਾਂ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਭਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਭਟਕਾਊ ਤੇ ਪਾਟਕ-ਪਾਊ ਫਿਰਕੂ-ਫਾਸ਼ੀ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹਨਾਂ ਖਿਲਾਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਦੋਧਾਰੀ ਹੱਲੇ ਖਿਲਾਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਜੁੜਵਾਂ ਅੰਗ ਬਣਾ ਕੇ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਭਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕਮਾਈ ਦੇ ਵਸੀਲਿਆਂ (ਰੁਜ਼ਗਾਰ, ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਜ਼ਮੀਨ, ਜੰਗਲ, ਰੁਜ਼ਗਾਰ-ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਦੀ ਛੰਗਾਈ, ਸਿਹਤ-ਪਾਣੀ-ਵਿਦਿਆ ਵਗੈਰਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨਿਗੂਣੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ 'ਤੇ ਝਪਟ ਵਗੈਰਾ) ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸਿਰਫ ਭੋਰਾ ਭਰ ਵੀ ਕੋਈ ਸਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇਹਨਾਂ ਮਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਭਟਕਾਉਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਮਾਤੀ, ਭਰਾਤਰੀ ਤੇ ਕੌਮੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾੜਨ-ਖਿੰਡਾਉਣ ਅਤੇ ਇਉਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਕੂਮਤੀ ਹੱਲੇ ਮੂਹਰੇ ਨਿਤਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕੋਝੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲਤਾਨ ਹਨ। ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਹਕੂਮਤੀ ਹੱਲੇ ਖਿਲਾਫ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੀਹੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਆਪਸੀ ਭਰਾਮਾਰ ਮਾਰਧਾੜ ਦੀ ਲੀਹ 'ਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਤੁਕਾਂ

''ਇੱਕ ਬੋਲੀ, ਇੱਕ ਧਰਮ, ਇੱਕ ਕੌਮ ਯਾਨੀ ਹਿੰਦੀ, ਹਿੰਦੂ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ'' ਦੇ ਫਿਰਕੂ ਪਿਛਾਖੜੀ ਸੰਕਲਪ ਬਾਰੇ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਤੁਕਾਂ
2 ਮਾਰਚ, 1939 ਨੂੰ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਮੁਖੀ ਐਮ.ਐਸ. ਗੋਲਵਾਲਕਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੈਂਫਲਿਟ, ''ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦੀ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ'' ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, ''ਸਾਡੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ 'ਕੌਮ' ਦੇ ਨਵੇਂ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਿਆਂ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਆਇਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ਼— ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ- ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ, ਹਿੰਦੂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਬੋਲੀ (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਵਾਰ) ਨੂੰ ਕਾਲਵੇਂ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਿੰਦੂ ਵੰਸ਼ ਕੌਮ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਕਲਪ ਹੈ। ਮੁੱਕਦੀ ਗੱਲ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪੁਰਾਤਨ ਹਿੰਦੂ ਕੌਮ ਦਾ ਵਾਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਵਾਸੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਕੌਮ ਨਾਲ ਯਾਨੀ ਕਿ, ਹਿੰਦੂ ਸੰਤਾਨ, ਧਰਮ, ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਨਿਰਸੰਦੇਹ, ਹਕੀਕੀ 'ਕੌਮੀ ਜੀਵਨ' ਦੀ ਵਲਗਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਅਧੁਨਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੰਕਲਪ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਿਆਂ— ਹਿੰਦੂ ਕੌਮ ਵਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ 'ਕੌਮੀ' ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਦੀ ਮੁੜ-ਉਸਾਰੀ ਕਰਨ, ਮੁੜ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰਨ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿਥਲਤਾ ਤੋਂ ਹਿੰਦੂ ਕੌਮ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਸੇਧਤ ਹਨ। ਸਿਰਫ ਉਹ ਹੀ ਕੌਮੀ ਦੇਸ਼ਭਗਤ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਤਹਿ ਦਿਲੋਂ ਹਿੰਦੂ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਟੀਚੇ ਨਾਲ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਲਈ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਸਾਰੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕੌਮੀ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਗ਼ਦਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦਾਨੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ....
ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਸਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹਿੰਦੂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਅਪਣਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਪੂਰਵਕ ਵਰਤਾਅ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਿੰਦੂ ਨਸਲ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਯਾਨੀ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਕੌਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਜੁਬਾਨ 'ਤੇ ਨਾ ਚਾੜ੍ਹਨ, ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਨਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੁਕੰਮਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਕੌਮ ਦੇ ਮਤਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉੱਕਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਕਰੇ ਬਗੈਰ, ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਤੋਂ ਬਗੈਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਿਸੇ ਰਿਆਇਤੀ ਵਰਤ-ਵਿਹਾਰ— ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਧਿਕਾਰ— ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਲੈਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।''
''ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਇੱਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਧਾੜਵੀਆਂ ਵਜੋਂ ਆਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਝ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਇਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਏ। ਅੱਜ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਇਸਾਈਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਰ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰ ਗਈ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਵਧਾਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਨਕ ਵਸੋਂ ਦਾ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਵਡੇਰਿਆਂ ਦੀ ਪੈੜ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਸੋਮੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹਿੰਦੂ ਸਫਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸਾਈ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਾਕੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਹਿੰਦੂਆਂ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ।''
''ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸਾਡੇ ਇਹਨਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਸਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ। ਦਿਆਨਤਦਾਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਗਲਬੇ ਦੀਆਂ ਸਭਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹਾਂ ਵਗਾਹ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਤੌਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦਿਓ।.....''
''ਇੱਥੇ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹਿੰਦੂਆਂ, ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ, ਇਸਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਪੱਧਰਾਂ 'ਤੇ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕਮਿੱਕਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿਉਂ ਸੀਮਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ? ਕਿਉਂ ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੌਰੇੜਾ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਜੀਵਨ-ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਮੋਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਭੁੱਲੇ-ਵਿਸਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਇੱਕਮਿੱਕਤਾ ਦੇ ਮੁਦੱਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਇੱਕਮਿੱਕਤਾ ਦੇ ਵੀ ਮੁਦੱਈ ਹਾਂ।''
ਵੀ.ਡੀ. ਸਾਵਰਕਰ ਨੇ 1923 ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂਤਵਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ''ਹਰੇਕ ਹਿੰਦੂ ਲਈ, ਸੰਤ ਤੋਂ ਸਾਧੂ ਲਈ ਇਹ ਭਾਰਤ ਭੂਮੀ ਇਹ ਸਿੰਧੂਸਥਾਨ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰੀ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਪਾਵਨ-ਭੂਮੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਪਿਤਾ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਜਾਂ ਇਸਾਈ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਬਰੀ ਗੈਰ-ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਪਿਤਾ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਦੌਲਤ— ਭਾਸ਼ਾ, ਕਾਨੂੰਨ, ਰਸਮੋ-ਰਿਵਾਜ, ਲੋਕਯਾਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ— ਦੇ ਵਾਰਸ ਬਣਦੇ ਹਨ— ਹਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਵਾਂਗ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਪਿਤਾ ਭੂਮੀ ਤਾਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਨਾਇਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਏ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ 'ਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੁੱਢ ਦੀ ਝਲਕ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।''
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਵਰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ''ਤੁਸੀਂ, ਜਿਹੜੇ, ਨਸਲ, ਖ਼ੂਨ, ਸਭਿਆਚਾਰ, ਕੌਮੀਅਤ ਪੱਖੋਂ ਹਿੰਦੂਤਵ  ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਧਾਰਨੀ ਹੋ ਅਤੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਆਪਣੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਘਰ 'ਚੋਂ ਜਬਰੀ ਧੂਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਾਂਝੀ ਮਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤੋਂ-ਮਨੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਜ਼ ਇੱਕ ਪਿਤਾ ਭੂਮੀ (ਪਿਤਰਭੂਮੀ) ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੰਦੂ ਸਫਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਉਣ ਦਾ ਗੱਜ ਵੱਜ ਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।''