ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ...
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਨੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਵਾਹਵਾ ਉਮੀਦਾਂ ਲਾਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਲੋਕ ਦੋਖੀ ਅਮਲ ਚੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਲੜਦਿਆਂ ਲੜਦਿਆਂ ਹੁਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਸੂਬੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਏਕਤਾ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੂਬੇ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋੜੀਂਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਏਕਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਟਕਰਾਅ ਅਖੌਤੀ ਆਰਥਿਕ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਰਹੇ ਨੀਤੀ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹੈ ਜਿਹਨੂੰ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਵਪਾਰੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਵਾਹਕ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਰਕਾਰ ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਵਾਹਕ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਾਦਲ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੇਲੇ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਭੱਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹੂਲਤਾਂ 'ਤੇ ਕਟੌਤੀ ਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਨਿਭਾਈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਅੰਦਰ ਦੋਖੀ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਖੂਬ ਬਦਨਾਮੀ ਖੱਟੀ ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਕਲਗੀ ਹਰਪਾਲ ਚੀਮੇ ਨੇ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਇਸ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਬਾਦਲ ,ਚੀਮੇ ਜਾਂ ਢੀਂਡਸੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਮੂਹਰੇ ਅਜਿਹੀ ਬਦਨਾਮੀ ਖੱਟਣੀ ਤੈਅ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਇਸ ਹਕੂਮਤ ਖਿਲਾਫ ਲੜਦਿਆਂ ਇਹ ਭਰਮ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਕੋਈ ਨਾ 27 ਚ ਹੱਥ ਦਿਖਾਵਾਂਗੇ'। 27 'ਚ ਗੁੱਸਾ ਕੱਢਣ ਦਾ ਇਹ ਭਰਮ ਹੁਣ ਦੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਜਕੋ ਤਕੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਮੀਦਾਂ 27 'ਚ ਕੱਢੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਭੜਾਸ 'ਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਤਾ ਚ ਆਈ ਸਰਕਾਰ ਹੈ।
ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਲੜ ਬੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਖਿਲਾਫ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਇਸੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਅਖਾੜੇ 'ਚ ਕੱਢਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਜਰਬਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਧੌਣ 'ਤੇ ਗੋਡਾ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। 27 'ਚ ਕੱਢੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਲਾਹਾ ਲੈਣ ਲਈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖਿਡਾਰੀ ਮੈਦਾਨ ਚ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਇਸੇ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਆ ਬੈਠਣਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਅਮਲ ਮੁੜ ਇਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਕ ਤਾਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਇਸ ਹਕੂਮਤ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਇਸੇ ਸੰਘਰਸ਼ 'ਚ ਹੀ ਢਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਚ ਹੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਬੇਹਤਰੀ ਹੈ ਤੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਕਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਸਾਰੀ ਉਮੀਦ ਆਪਸੀ ਏਕੇ ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਛਤਾਵਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਵੈ-ਭਰੋਸਾ ਜਿਆਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵੈ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੜੇ ਜਾਂਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
